Ik moet ff denken hoe ik het moet verwoorden, maar ik loop de hele dag al met een soort Engeltje/Duiveltje discussie in mijn hoofd.
(Voor het gemak hou ik het ff bij alleen een hond, maar dit geldt natuurlijk voor alle dieren)
Onze oude sok Siouxy (soezie) overleed is zij over 4 dagen langzaam gegaan. Ze lag lekker op een bed naast ons, en sliep steeds dieper en dieper. We gaven haar af en toe wat vocht onder de huid zodat ze niet zou uitdrogen wan het was 37 gr buiten en drinken deed ze niet veel omdat ze zo veel sliep. Uiteindelijk heeft ze een intense afscheidskreet gegeven -wolvengehuil- en toen was het over. Het was zo mooi...
Omdat wij dat vocht eigenlijk maar weinig nodig hebben, hebben we maar 2 zakken in huis. We gingen op de 3e dag nog 2 zakken in de praktijk halen en toen zei iemand "is die hond nou nog niet dood? Zou je er nou niet eens een einde aan gaan maken?"
Er zijn helaas dierenartsen die meteen een roze spuit bij een hond naar binnen jassen, want ja, behandeling zou zo zwaar zijn geweest of ze vinden het vervelend om een hond te zien sterven dus ook al duurt een natuurlijke dood vaak maar 4 dagen een roze spuit moet en zal dr in.
Aan de andere kant zijn er dierenartsen die alles op alles zetten om een hond toch een bepaalde behandeling te geven, ook al betekend dit dat het niet beter wordt, maar alleen het leven van de hond verlengt. Vaak ook het lijden van de hond.
Ik heb een paar jaar geleden een "geval" in mijn nabije omgeving mee gemaakt. De hond was écht écht heel erg ziek. Zijn lijden was met een hoofdletter L, maar zijn vrouwtje "kon hem nog niet missen"
Haar DA heeft dus alles gedaan wat ze van hem vroeg, terwijl de hond letterlijk van binnen naar buiten werd opgevreten. Het was werkelijk walgelijk. Uiteindelijk heeft mevrouw de hond laten inslapen, maar alleen omdat verschillende mensen haar erop wezen dat dit echt een marteling moest zijn.
Een paar weken terug was ik zelf bij de DA voor de entingen van de puppies en zag daar röntgen foto's hangen. De foto's waren van de heupen en van schrik vroeg ik hem of dit HD foto's waren. Uiteraard niet, dus toen dacht ik dat het om een oudere hond zou gaan. Dit was echter niet het geval, het ging om een pup van 12 weken met HD in optima forma. Hij heeft de pup laten inslapen. Vervolgens is hij door verschillende mensen, helemaal de grond in geboord, want "dit had hij nooit mogen doen"
Na deze verhalen vraag ik mezelf steeds af, hóé ver mag een DA nou gaan? Ik weet zeker dat deze pup een leven vol pijn zou gaan leiden, maar wat als dit nou geen HD was?
Stel je hebt een hond zoals je wel eens op tv ziet, zo een die weken niets te eten heeft gehad en sterk vermagerd is. Op die Animal cops programma's worden zo vaak honden ingeslapen dat ik denk van huh? Maar hij is toch gewoon alleen heel erg mager? Als je m eten geeft komt ie er toch gewoon weer boven op?
Is het dan gewoon omdat ze het zelf niet aankunnen? Zoals toen het geval was bij onze oude Siouxy, of is het dan in belang van het dier? Wanneer moet die man -of vrouw- in het witte pak zijn gevoel nou éven uitschakelen en écht alléén maar naar de hond kijken? Hoe ver mogen ze gaan? Vechten tot het, vaak bittere, einde of al het lijden dat misschien komen gaat maar vermeiden en de hond meteen in laten slapen?
Wat denk jij?



3 doggies


Dat was vreselijk maar wel de beste oplossing.
