Mijn eerste hond was een Pekingees. Buren van mij hadden er ook ééntje en toen er één uit de auto werd gezet tijdens de vakantie, kwam die bij ons terecht (mijn vader was zo stom geweest om te zeggen dat, als ik ooit een Pekingees vond die even lief was als die van de buren, dat ik hem dan mocht houden)...een week later liep Beauty binnen
Zijn geweldige hondjes, klein maar met het moedige karakter van een leeuw !
Na het sterven van de Peek droomde ik van een Labrador, maar mijn ouders zagen dat niet zitten. Toen kocht mijn neef een Labrador en die mocht op vakantie komen bij ons. Na een tijdje kon hij niet meer bij mijn neef blijven en moest hij naar het asiel, zo kreeg ik toch mijn Labrador, want dat kregen mijn ouders niet over hun hart
Na het inslapen van mijn Lab werd ik vrijwilliger bij een dierenasiel en zag daar alle soorten rassen, zag ze allemaal even graag. Mijn lieve ouders wilden eerst geen hond meer, zij moeten er immers voor zorgen als ik werken ben. Uiteindelijk was mijn moeder zo lief om me toch terug een hond te gunnen. Eerst lieten we ons oog vallen op een jonge Labrador van 1jr, maar toen we naar hem vroegen was hij al geplaatst. Toen kwam Tibo, een Golden of beter gezegd een hoopje ellende. Mijn moeders hart brak voor hem. En mijn ouders zegden ook, het verst dat we van een Labrador willen afgaan is een Golden. Dus werd het Tibo. Trouwens, Tibootje had mij ook gekozen, dus dat zat helemaal goed ! En ik die zegde dat ik nooit een Golden moest hebben, wegens te triest kijken
Ik wil mijn superlieve Golden nu voor geen goud meer kwijt ! Was ik blij dat de optie die op hem stond verviel omdat de mensen niet meer op hem wilden wachten ! De mensen van het asiel zetten daarna snel mijn naam op zijn dossier, zo kon hij me niet meer ontglippen