Asielhond kan niet alleen zijn (in tegenstelling tot 'belofte' asiel)

Hallo hondenliefhebbers,

Mijn vriendin en ik zijn beide gek op honden en afgelopen vrijdag hebben we dan eindelijk een hond meegenomen uit het asiel. Het is een enorm lieve hond, geschat op 9-11 jaar en er zit geen kwaad in! Dus dat is al een goed begin. In de papieren staat ‘Australian Shepherd’ maar een dame die ik op straat tegenkwam die veel met honden had gewerkt riep al meteen ‘Kelpie’ en dat lijkt er veel meer op, op ge-Googlede foto’s – en op Australian Cattledog – daar zou het een kruising tussen kunnen zijn.

Maar goed – los van het geweldige karakter van het diertje zit ons toch het een en ander niet lekker. Mij / ons is door de mensen van het asiel verteld dat hij prima alleen kan zijn. En omdat ze duidelijk zeiden bij andere honden dat die dit níet konden, vertrouwde ik op deze info.

Meer slechte info: Donderdag, toen ik ‘m in mijn eentje had gezien, is mij niks verteld en heb ik niks gemerkt van zijn doofheid. (drukte om het hok heen, hij stond naast een Mechel) en hij reageerde wel prima – had me natuurlijk ook steeds in het zicht). Dat werd ons pas verteld toen ik vrijdag terug kwam met mijn vriendin. Nou – we vonden het hondje er even lief om, dus zijn we tóch gaan wandelen, lieten ons hierdoor niet uit het veld slaan en waren natuurlijk verkocht.

Onze laatste twijfel werd weg gehaald door “Joh, je neemt hem gewoon mee op proef, gaat het toch niet goed, dan kan je ‘m binnen 2 weken terugbrengen – en als je er in 2 weken niet uit bent, kun je ook altijd verlengen naar 4 weken proef”. Zo gezegd…

Van de vorige eigenaar is niks bekend, maar voor hetzelfde geld is ‘ie ergens verlaten. Wij ontdekten in ieder geval al gauw dat hij helemáál niet ‘prima alleen kan zijn’. Ik begrijp dat je dat moet opbouwen, maar je komt nog niet eens aan opbouwen toe. Bij onze eerste poging krabde hij meteen aan de deur, dan kan je’m dus niet belonen door terug te komen, dus wij wilden even wachten tot het rustiger werd – maar binnen 3 minuten nadat ‘ie alleen in de kamer was lagen de spulletjes van de kast naast de kamerdeur. Ik denk dat zijn doofheid niet helpt bij het alleen durven zijn – je kunt ook niet door een beetje rommelen in de gang, op gehoor laten merken dat je er nog wel bent bijvoorbeeld.

De eerste nacht heb ik geen oog dicht gedaan, omdat ik hoorde dat hij onrustig door de kamer heen en weer liep. En weer viel er het eea om. En de spullen maken me geen zak uit: ik zet ’s ochtends de lamp weer overeind, doe de omgegooide plant weg waar ik toch wel op uitgekeken was en veeg de brokjes die hij uit z’n bakje over de vloer had verspreid zonder hem aandacht te geven weer terug in het bakje. Pas als hij rustig is geef ik hem dan aandacht en hoop het zo goed te doen.

Maar ik maak me ernstig zorgen of Goya wel gelukkig wordt, als 'ie toch dagdelen alleen moet zijn en of wij dus wel kunnen bieden wat hij nodig heeft. Ik geloof namelijk helemáál niet meer dat hij ‘prima alleen kan zijn’ – en ik wil met alle plezier ‘het aanzien’ en er aan werken in de hoop dat het goed gaat komen, maar ondanks onze grote genegenheid voor dit hondje overheerst rationeel erg sterk het idee dat dit hondje níet bij tweeverdieners moet, maar bijvoorbeeld bij gepensioneerde mensen, of een gezin waar (bijna) altijd iemand thuis is, en dat ‘ie anders alleen maar ongelukkig zal worden. Want ‘alleen kunnen zijn’ moet voor ons ook betekenen dat ‘ie er geen last van heeft, er niet ongelukkiger van wordt.

Daarbij vrees ik dat zijn doofheid juist extra vraagt om ervaring met honden, zodat je hem ook voor de hond begrijpelijk kunt begeleiden, corrigeren en geruststellen – wij moeten misschien meer leren over honden dan we dachten, geef ik ook toe. Veel honden van m’n ouders meegemaakt, nooit eerder een eigen.

Ik voel me dus wel een beetje genaaid, door de verkeerde info. En dat terwijl je –best snel ook, na 3 dagen– al wel gehecht raakt aan zo’n diertje. Maar als je ’t rationeel bekijkt het waarschijnlijk toch beter af zou zijn waar ‘ie níet uren lang alleen hoeft te zijn. En nu heb ik de tijd nog voor hem, het leek dus ideaal om mijn vakantiedagen te besteden aan de gewenning van de hond, maar volgende maand moet ik wel weer aan de slag en het ziet er naar uit dat je juist wél van begin af aan moet beginnen met het alleen zijn – en dan denk ik dat Goya ’t zoals het nu lijkt nog verder weg moet halen, dan een puppie die leert alleen te zijn. En of een bench dan een goede oplossing is…

Dan nog de gezondheid – er werd gezegd dat ‘ie op zijn doofheid en grijze staar (hij ziet duidelijk nog wel, maar hij heeft gewoon staar) verder kerngezond is. Weer iets waar je in het asiel niks van merkt, maar thuis hoor je dan dat ‘ie best wel astmatisch klinkt in zijn ademhaling.

Voor onszelf denk ik dus nog steeds dat het een perfect en leuk hondje is. Qua karakter ook precies wat we willen, maar als je ’t dan wat langer meemaakt, betwijfel ik of ‘ie bij ons wel gelukkig wordt, als ‘ie de meeste weken 5 dagen 2x 4 uur alleen moet zijn. (want we gingen al wél uit van een wandelingetje tijdens de lunchpauze, maar dat geeft nog steeds twee eenzame dagdelen per dag - wat ze bij 't asiel zeiden dat 'een prima oplossing zou zijn')…

Noem ons onbezonnen, en je hebt misschien ook nog wel gelijk, maar we zijn ook ondeugdelijk voorgelicht in het asiel en ik hoop dat hier hondenkenners zijn met vergelijkbare ervaringen, die in ieder geval willen delen hoe zij eea hebben opgelost – en wat hun verwachtingen zijn van hoe dit verloopt, wat je het beste kunt doen, etc. Wellicht wat wijze raad dus, en/of geruststelling.

Alvast heel erg bedankt!
Jan.

Ach meis, ik heb een kat gehad en die had grote pupillen...dat kwam door een ongeluk en ze zeiden dat hij agressief was... in het asiel...verder vertelde ze dat hij een schootkat was...nou dus verre van dat en ze zeiden dat hij agressief was door de vergrootte pupilen..nou dus niet... verder had hij het aan zijn nieren..ook niet waar...volgens mij schrijven ze daar ook maar iets in het boekje...zo kijk ik wel eens Animal Planet...die honden moeten een gedragstest ondergaan en soms vind ik het zo niet fair wat ze doen... zo'n hond is ietwat bang e.d maar wordt gelijk in een hokje geplaatst...hup spuitje terwijl een gezin zonder andere honden en kinderen een uitkomst zou bieden... ze zijn gewoon niet eerlijk!!!En wat doe jij...je hechten aan deze hond en zie het maar eens af te leren...

Hallo Jan,

Het is een moeilijke situatie, want ja je hecht je snel aan zo'n diertje.

Of het asiel je verkeerd geinformeerd heeft weet ik niet. Soms gedragen ze zich anders in verschillende situaties.

Zo krijg ik vaak oppashonden die thuis prima alleen kunnen zijn, en hier de boel afbreken.
Of de hele nacht janken!
Veel honden uit het asiel ontwikkelen verlatingsangst, ze zijn toch achter gelaten door hun eigenaar, en dit laat een lidteken achter.

Hier moet je dus aan werken, maar hoe meer de hond aan jullie went, des te beter het gaat.
maar met herplaatsers valt niet te zeggen hoe lang dit duurt, een proef week of 2 vind ik dus heel verkeerd.
Jou hond laat toevallig meteen al zien wat het probleem is, maar er zijn ok veel honden die hier een maand over doen. Dan zijn ze een maand lang een perfecte hond en opeens dan vertonen ze allemaal probleem gedrag, zoals onzindelijkheid, niet alleen kunnen zijn of slopen.

Ik ben bang dat je de beslissing moet maken of jij het wel wilt. De tijd en energie in die hond steken.
Wil je dit dan moet je er voor gaan, wil je dit niet dan doe je hem meteen al terug naar het asiel.

het klinkt hard, maar het is beter nu de hond terug te brengen dan over een paar maanden.

Succes!

Terug gaan naar het asiel als hij astmatisch klinkt of je eigen dierenarts (heb je die al?) raadplegen...wij hebben een herplaats hond en haar gelijk de eerste avond laten bekijken door onze eigen dierenarts...

Allereerst wil ik even zeggen dat ik het erg goed vind dat je een hondje uit het asiel een tweede kans wilt geven, en dan ook nog zo´n oude sok.

Misschien is een bench een oplossing. Gewoon de grootste maat kopen en alleen voor de training gebruiken. Maak de bench positief door hem zijn eten in zijn bench te geven of als hij er in moet en nog geen eten krijgt een koekje geven.

Wel moet ik zeggen dat ik het persoonlijk heel erg lang vind, 8 uur per dag alleen. Ik vraag me dan af waarom je een hond neemt?

Ga nog eens goed met het asiel praten, misschien hebben zij ook nog tips.

Dobby kon ook 'alleen zijn', maar zou dan alleen 'de prullenbak leeghalen'. Dat doet hij ook, maar hij piept ook. Hij blaft niet, hij jankt niet, maar hij vind het ook zeker niet geweldig alleen te blijven. Dobby is nu 11 maanden bij ons, en hoewel ik nu bijvoorbeeld wel de wc deur dicht kan doen, vind hij alleen thuisblijven nog steed niet leuk. Mijn vorige hond ging dan gewoon liggen slapen, maar Dobby... nee.

Ik weet ook niet of het nog zal verbeteren. Soms zijn dieren uit het asiel zo onzeker dat ze ineens niet meer alleen kunnen zijn, "laten ze me nou weer alleen achter?". Maar of er verbetering in zal zitten... daar kun je geen zinnig woord over kwijt. Bij Dobby in ieder geval niet.

Dat je hond nu niet alleen kan zijn zou heel goed kunnen. Probeer je voor te stellen hoe het voor de hond is. Je wordt ergens weggehaald waar je misschien wel of nog niet eens gewend bent. Dan kom je in een omgeving die je helemaal niet kent en waar je de gewoontes ook niet kent. Een hond die niet alleen kan zijn weet niet of de baas wel of niet terug komt. Ik zou hem voorlopig even niet alleen laten zodat hij eerst aan de omgeving en de rituelen kan wennen. Als dat helemaal goed gaat dan kun je langzaam gaan oefenen met alleen blijven.

Ik zou ook voorlopig even 's nachts bij de hond slapen 's nachts. Geef hem het vertrouwen dat je er bent en je zult zien dat het snel beter gaat. Dan kun je het langzaam op gaan bouwen.

Belangrijkste is wel om nu na te denken of je dit wel kunt (of wilt) opbrengen voor deze hond. Zo niet, dan meteen terug brengen naar het asiel. Daar doe je jezelf en de hond namelijk geen plezier mee.

Hoi jan,

Tof dat jullie een hond uit het asiel halen en dan één die al wat jaren achter de rug heeft..

De hond moet je alleen wel wat meer begeleiden..
De hond heeft al een verleden..
En nu laat je hem gelijk alleen.??

Had de hond mee naar de slaapkamer genomen, of één van jullie op de bank geslapen was er waarschijnlijk geen vuiltje aan de lucht geweest...

Ook het alleen in huis laten zal opgebouwd moeten worden..

Geef de hond een kleine ruimte waar hij zich veilig voelt en leg de hand daar ook geregeld neer als je ook thuis bent..
Zo zal het zijn plekje worden..

Alleen laten kun je pas doen als je hond zich thuis voelt en de regels van de roedel duidelijk zijn..

Heb GEEN medelijden met de hond de hond is niet zielig..

Dus wees een roedelleider, des te meer steun heeft de hond aan jullie, des te veiliger de hond zich voelt..
Des te eerder hij alleen kan zijn en het vertrouwen heeft in alleen zijn en dat de baasjes terug komen..

Ik raad je aan om de band op te bouwen met een een bezoek aan hondenschool voor een cursus..
Waar gewerkt wordt met een positieve manier van opvoeden..

Groet, Ilja

Welkom in de wereld van verrassingspakketje.

Super trouwens dat jullie bereid zijn een volwassen oudere hond een nieuwe kan te geven.

Een asiel staat niet model voor een gezindsituatie in een woning. Dus het gedrag van de hond in het asiel hoeft zegt lang niet altijd iets over het gedrag in een gewone huiselijke situatie.

De hond is er nog maar pas, veel herplaatshonden kunnen dan verlatingsproblemen en tijdelijke onzindelijkheid vertonen.
Opnieuw een verandering is behoorlijk ingrijpend voor veel honden.
Waar ik dus mee wil aangeven dat je nog weinig uit het gedrag wat je nu ziet kunt afleiden voor de toekomst.

Als de hond eenmaal meer gewend is en een vertouwensbasis weet te beginnen met jullie en zijn nieuwe situatie worden de dingen pas duidelijker.

Het kan zijn dat je hond dan nog niet alleen kan zijn, maar het kan ook zijn dat het vanaf dan prima gaat.

Je hond is er nog maar pas. Geef hem de rust en het vertouwen om hem zich te laten ontwikkelen in z'n neieuwe situatie.
Zoek niet teveel prikkels ineens op. Korte overzichtelijk wandelingetjes, niet teveel bezoek (gaan en ontvangen)

Niet teveel vertroetelen, lekker in z'n eigen tempo op z'n eigen manier z'n nieuwe omgeving en mensen leren kennen.

Als er meer rust is in hele korte stukjes beginnen met opbouwen. Misschien is naar boven gaan met de deur dicht een te grote stap. Je kunt werken met traphekjes bv. Laat de hond een keertje boven kijken , zodat hij weet waar jullie blijven als je daarheen vertrekt.

Zo kun je de stapjes kleiner en minder paniekerig maken. Eventueel de hond mee naar boven, nast je bed. Van lieverlee de afstand in kleine stapjes vergroten.

Niet ineens naar buiten gaan, maar eerst een gewoon deur open/deur dincht doen. Misschien is 2x voldoende, misschien moet het wel 200x .

Kijk naar je hond, let op stresssignalen en ga daar liever niet dwars doorheen. De kunst is dat je hond vertrouwen leert krijgen en denkt 'OOOh dat kan ik wel" en zo kun je voorzichtig stapjes uit bereiden.

Maar dit is allemaal voor het moment dat je hond meer geard is in z'n nieuwe situatie. Geef hem nu nog wat tijd om te wennen. Daarna kun je pas goed inschatten waar de probleemgebieden liggen en wat overplaatsstress was.

Nou niet eerlijk mag je niet veralgemenen ! Het asiel waar ik vrijwilligster was lichtte de mensen wel eerlijk in, soms te eerlijk. Daar wil ik mee zeggen dat ze geen juiste informatie kregen van de voorgaande eigenaar, die zegt dan bijv dat een hond niet alleen kan zijn of dat hij durft bijten en dan moeten de mensen van het asiel dit natuurlijk op de fiche schrijven, heel dikwijls blijkt het dan echter op leugens gebaseerd, maar dat kunnen de mensen niet weten.
En inderdaad Nicole, die gedragstesten...daar ben ik ook geen fan van !! De honden staan er alleen, ze hebben geen houvast en dan gaan ze hen eigenlijk op veel punten in het nauw drijven. Maar dat is volgens mij iets dat wordt opgelegd en iets wat een asiel verplicht moet doen. Het zijn trouwens ook niet de mensen van het asiel zelf die deze tests afnemen. Hoorde ook van mijn hondentrainer dat die deze testen ook maar niets vindt. Heel dikwijls krijgt men immers een verkeerd beeld van een bepaalde hond zijn karakter en op die manier wordt voor hem dus ook niet het juiste baasje gevonden.

@ Jan, je zegt dat je je hondje nog maar hebt sinds vrijdag..sorry maar dat is nog helemaal niets. Dan kan je echt nog niet verwachten dat je de "echte" hond te zien krijgt. Je hond zit nu nog vol onzekerheid, het kan best dat hij voordien alleen kon zijn, dat is daarom zelfs niet gelogen ! Maar dit lieverdje weet niet wat jullie nu van plan zijn, is dit nu zijn thuis ? Mag hij blijven ? Laten die mensen met niet weer in de steek ?

Je hond is reeds een keertje gedumpt geweest, dat moet je niet onderschatten. Zijn vertrouwen is voorlopig nog even ver te zoeken !

Zou ook niet zomaar aannemen dat je hond bij jullie ongelukkig zou zijn, daar ben ik het niet mee eens. Als jullie wat geduld willen hebben en hem gewoon laten voelen dat hij bij jullie welkom is en hij deel uitmaakt van jullie gezin, waarom zou hij dan niet gelukkig kunnen zijn bij jullie ?

Ik word er soms best triest van dat mensen al te snel opgeven met een asielhondje Ze vragen wat geduld, maar ze zijn het zo waard ! Een hond is een levend wezen en er is geduld voor nodig om hem vertrouwen te leren hebben. Een hond is niet "af" dat zijn wij ook niet.

Liefs,
Marie-Rose

Zou niet terug gaan naar het asiel, maar naar de eigen DA. Mijn Tibo was ook ziek toen hij uit het asiel kwam en het is mijn DA die het heeft opgelost.

Super dat je een asiel hond een nieuwe kans wil geven!

Wat betreft het gedrag; de meeste honden vertonen in eerste instantie ander gedrag dan verwacht.
Daarin kan je het beste dan ook veel geduld hebben maar wel duidelijk zijn naar de hond toe van wat jij wel en niet accepteerd.

Het is niet heel vreemd dat de hond (nog) niet alleen kan zijn. Je huis is vreemd, jij bent vreemd en wat heeft zo'n beestje al mee gemaakt??
Zorg eerst voor een vertrouwensband met de hond.
Wil niet te grote stappen tegelijk nemen...

Wat betreft de gezondheid; ga z.s.m. langs een DA voor een algemene check.
Als je nu al het idee hebt dat deze hond minder gezond is dan dat het asiel doet voorkomen, kan je beter het zekere voor het onzekere nemen.

En... Wanneer je zelf al twijfels hebt bij deze hond,(op welk gebied dan ook) dan denk ik dat je er verstandig aan doet om eens goed na te denken of dit wel de hond is die jullie willen houden.
Je gaat je snel hechten aan een dier, dus de beslissing om 'm terug te brengen word steeds moeilijker.
Hoe is het over een jaar? Jullie niet blij met de hond, dus dan nog terug brengen naar het asiel?
Jullie waarschijnlijk een schuldgevoel, en het beestje nog minder vertrouwen in de mens...

Lig er weer terug uit, dus maar even anoniem , maar ik heb je ook een pb gestuurd Jan.

Marie-Rose

Als je ervaring wil op doen en wil lezen hoe andere mensen met hun dove hond omgaan en daar erg veel plezier van hebben dan kan ik je het dove hondenforum aanraden. http://sierra.messageboard.nl/9278/index.php

Het kan zijn dat de hond in het asiel geen verlatingsangst heeft getoond of ze hebben het niet opgemerkt. Feit is wel dat de hond nu weer in een nieuwe omgeving zit en in een nieuwe mensenroedel. Geef het tijd en bouw alles op. Creeër eeen veilige eigen plek en gebruik desnoods een bench voor de nacht en de momenten dat jullie niet thuis zijn. Heb ik ook gedaan met mijn herplaatser van 1,5 jaar. Net als bij een pup moet je het alleen zijn opbouwen. Zet je bench desnoods gedurende de nacht in de slaapkamer of in de gang van waar de hond jullie kan zien. En als dat goed gaat een stuk verder en naar beneden.
Overdag de bench in de woonkamer en open laten staan. Gebruik de bench niet als strafhok maar zorg dat het leuk is daar in. Geef de hond bv zijn eten in de bench en laat de deur open. Of een lekkere kluif en durf dan ook eens de deur dincht te doen terwijl je er bij staat en de volgende stap is dat je even wegloopt en terug bent voor de hond ook maar kan reageren. Steeds verder opbouwen naar bv uit zicht en steeds wat langer wegblijven.

En heb vooral geen medelijden met de hond waardoor je bv heel veel toestaat. Geef duidelijk aan wat jullie onwenselijk vinden maar nog belangrijker beloon de hond ook voor uit zichzelf tonend wenselijk gedrag. Bv Als de hond bij de bank staat maar toch op de grond of in de bench gaat liggen.
Bij dove honden is belonen iets lastiger omdat je geen stemgeluid kan geven en daarom minstens oogcontact moet hebben om dmv gebarentaal het signaal van Goed zo te kunnen geven. ( Signaal van applaus welke dove mensen gebruiken)