Met pijn in ons hart hebben we donderdag afscheid moeten nemen van onze beste vriend Beau!
Het ging in een keer niet goed, Beau was niet ziek, hij kreeg een hartinfact. Zoals hij was, een echte vechter, heeft hij zich er boven op gekrabbelt, alles er aan doen zodat om weer op te kunnen staan, maar het was te veel. Hij had pijn en schreeuwde.
Toch kwam hij weer op, maar het kon niet. Schat je moet blijven liggen zeiden we nog! je moet rustig doen. Maar hij wilde niet blijven liggen, hij wilde met ons mee.
Op weg naar de dierenarts heeft Beau nog lekker "genoten" (tenminste daar leek het op) van zijn autoritje, en wat deed hij dat graag. Het liefste op de schoot van de bestuurder met de pootjes op het stuur! Het was zijn laatste....
Bij de dierenarts zat hij gewoon op onze schoot lekker naar de andere hondjes te kijken. hij leek genezen.. Tenminste dat dachten we, maar hij hield ons voor de gek. ik weet nog dat een andere man zei:'maak je maar niet druk, die krijgt een spuitje en gaat dan lekker mee naar huis'. en tja hij had in principe gelijk, maar wel op een andere manier. Onze schat kreeg inderdaad een spuitje, maar dat was wel zijn laatste.. Hij had vocht achter zijn longetjes, en hij kreeg de temperatuur niet meer geregeld. het hartje functioneerde niet meer zoals het moest. Hij was op.
We hebben thuis in alle rust afscheid van hem mogen niemen, en nu is er een grote leegte in ons hart, "mijn"aller beste vriend is er niet meer. alleen in mijn gedachten.
ik heb Beau voor mijn communie gekregen en kan me helemaal geen leven zonder hem herinneren. maar nu moet ik. Thuis wachten Joe en Sem op me, daar heb ik veel steun aan.
Ik zal mijn kleine jongen nooit vergeten en zal binnenkort een tattoo voor hem laten zetten.
Dag aller beste vriend! Je hebt ons veel gegeven!



3 doggies
























.
