zijn halsband was alles wat ik had

Iets langer dan een maand geleden hebben wij de keuze gemaakt om onze 13 jaar oude Hollandse herdershond Max in te laten slapen. Max was een fantastische hond waar ik veel van geleerd heb en waar ik nog steeds ontzettend veel van houd. Hij had een gebruiksaanwijzing, en als je die eenmaal gelezen had en begreep, dan was het een geweldige vriend. Echt mijn maatje was hij. Hij had waarschijnlijk kanker in zijn lever, was daardoor ontzettend mager, incontinent en had vaak zichtbaar pijn. Dan lag hij zielig in zijn eentje in een hoekje, terwijl hij normaal gesproken zo levendig was en altijd gezelschap opzocht. Het was heel moeilijk voor ons om hem in te laten slapen omdat hij ook heel veel goede dagen had en er voor een hond van zijn leeftijd nog zo goed uit zag. Natuurlijk had hij op de dag dat het ging gebeuren ook een fantastische dag, hij was zo vitaal en zo lief. Alsof hij het wist en ons dankbaar was, bleef hij ons knuffels geven zoals hij nog nooit had gedaan. We zijn bij hem gebleven tot het laatste moment en ik heb hem toen zijn halsband voorzichtig afgedaan, deze mee naar huis genomen en een mooi plekje op mijn kamer gegeven. Vorige week heeft mijn moeder samen met een vriendin het hele huis hier uitgemest en ook een heleboel weggegooid. Mijn kamer is ook aan de beurt geweest. Ze had een aantal spullen van mij in een doos gedaan met de boodschap dat ik zelf maar even uit moest zoeken wat daarvan weg kon. Daar ben ik gisteravond mee begonnen en in die doos vond ik het halsbandje van Scruffy, mijn boomerhondje die ik kreeg toen ik 2 maanden oud was. Zij is ondertussen 3 jaar geleden gestorven. Ik wilde haar halsbandje bij de halsband van Max leggen, maar toen ik op het schapje boven mijn bureau keek, lag daar geen halsband. Ik heb de doos ondersteboven gehouden, maar ook daar geen halsband. Meteen rende ik naar mijn moeder: 'Mam, je hebt toch niet de halsband van Max weggegooid he?' waarop haar reactie: 'was die halsband van Max?! ooh... shit. die heb ik weggegooid ja.' Ik was zo boos. Ik heb niks meer tegen mijn moeder gezegd en ben huilend naar bed gegaan en heb die doos lekker laten liggen. Ik ben erg vergevingsgezind, maar dit kan ik haar voorlopig nog niet vergeven.
Sorry, maar dit moest ik echt even kwijt.

Verdorie, dat is jammer
kan me voorstellen dat je heel erg boos bent op je moeder hoor, maar ik heb ook wel een beetje medelijden met haar. Zou ze zich niet ontzettend schuldig voelen nu?

ahhhhh
dat is niet leuk nee maar ze deed dat vast niet express...

Lieve Brienne, de halsband was tastbaar en nu is dat weg. Maar de mooie herinneringen aan Max zitten in je hart. Niemand, maar dan ook niemand kan deze wegnemen!!! Voor nu heb je verdriet, heel logisch, maar ik hoop dat op een dag je verdriet plaats maakt voor een glimlach op je gezicht als je denkt aan al die mooie dingen die je beleefd hebt met Max. Je moeder zal er vast en zeker heel veel spijt van hebben, vergeef haar, dat zou Max ook gewild hebben. Een dikke knuf voor jou, Kanjer. Want je bent een superbaas voor Max geweest!!!

wat jammer, ik kan me voorstellen dat je enorm boos bent. maar ze zal het waarschijnlijk niet geweten hebben

Bedankt voor jullie lieve reacties.
Heb het er net met mijn moeder over gehad. en ze dacht dat het een halsband was die ooit van Bandu was geweest die nu te klein was, omdat hij er nog zo nieuw uitzag. Max was gewoon niet zo'n smeerkees. Maar misschien dat ik het haar stiekem al wel vergeven heb. Het voelt alleen allemaal zo leeg. Maar inderdaad, ik kom er overheen. Toen Kai, de hond van mijn vader, dood ging was ik volgens mij 5 of 6 jaar oud. Daar was ik ook ontzettend verdrietig om en ik kreeg toen van mijn moeder de film 'Ook Honden Gaan Naar de Hemel'
Die film heeft mij toen ontzettend getroost, en toen Scruffy dood ging ook. Misschien moet ik die maar weer eens aanzetten.

Ja dat is echt dom van je moeder om deze weg te gooien ik heb die van mijn vorige Berner nog steeds
Ik scheef dit gedicht erbij

Het gedicht voor Bayla
Als twee ogen je vragen ,
Help me , want ik voel me niet zo fijn
Mag je dan , omdat jezelf voelt
Dit is het einde egoïstisch zijn .

Als je van de dierenarts hoort
Dit komt nooit meer goed
En zij krijgt steeds meer pijn
Mag je dan , omdat je haar niet
Wilt missen egoïstisch zijn .

Als twee lieve ogen
Zich sluiten gaan , voorgoed
En je zonder Bayla naar huis toe moet
Met de riem in de hand
En een hart vol pijn
Dan probeer je jezelf te overtuigen
Dit was het beste ,
Ik mocht niet egoïstisch zijn .

Vele jaren bij ons
Elke dag samen was een feest
En ik al die jaren is Bayla
zelf nog nooit egoïstisch geweest .

Verder veel sterkte in deze zware tijd

Ik kan me voorstellen dat je het erg jammer vind, maar als ik het zo lees, dan heeft je moeder het echt niet in de gaten gehad. En de halsband is tastbaar, maar het is ook gewoon een halsband. De herinneringen aan je hond draag je altijd bij je en raak je nooit meer kwijt. Heb je dan niet liever dat, dan een halsband? Die halsband is een stuk leer en vergaat. Je herinnering niet.

Het is heel jammer, al deed je moeder het natuurlijk per ongeluk...
Het valt niet mee om hem te moeten missen...
STERKTE!

Dat is zeker verdrietig het enige aandenken van je hond.Maar ik denk dat je moeder zich ook wel schuldig voelt.Maar blijf maar niet te lang boos op haar.Max zit toch ook in je hart gesloten.En nog sterkte met het verlies van Max

vergeef je moeder, dat heeft ze niet expres gedaan, gewoon onnadenkend, als ze het besef had gehad dat die riem nog het enige was dat je dat nog had van je overleden hond, had ze de halsband een mooi plekje gegeven. daarom vergeef je moeder, en houd de mooie herinneringen van je overleden hond vast.

oh erg jammer dat de halsband is weggegooit.
draag de mooie herrinneringen voor altijd bij je

oh wat erg... maar je moeder heeft dat vast niet expres gedaan! Gelukkig kan niemand jou je herinneringen afpakken! Sterkte

Wat erg! Ik kan me voorstellen dat je heel erg boos bent omdat je nu niets tastbaars meer hebt van Max. Ik denk dat je moeder zich nu heel schuldig voelt. Ik wens je heel veel sterkte toe en hoop dat je veel kracht kunt halen uit de mooie herinneringen met Max
Liefs, Elly en een pootje van Noah

Jullie hebben gelijk. Ze kon er niet heel veel aan doen. En ik heb het haar ook vergeven. Gelukkig heb ik nog een heleboel foto's van hem. En een litteken op mijn knie, van toen ik acht was en zo graag de riem een keertje vast wilde houden want dat vond ik zo stoer. Maar hij was natuurlijk veel te sterk. En krassen in de verf op de garage deur, omdat hij het zo leuk vond om de deur zelf open te maken. En natuurlijk staan mijn herinneringen aan hem in mijn hart geschreven.