Tijdgebrek?

Hoi

Mijn dochter en ik zijn al langer van plan om een hondje in huis te nemen van een jaar oud.
De hond zal dan eerder van mijn 15-jarige dochter worden. Maar zij moet naar school en is weg van 8 tot 16:45, en op woensdagen van 8 tot 12:20, op vrijdagen is ze een uurtje vroeger thuis dan op andere dagen.
Ik weet dat ze na haar schooldag wel tijd met hem zal besteden. 's Morgens krijgt de hond dan een kleine wandeling, en s'avonds een grote.

Hij zal de dagen dat we thuis zijn wel voldoende aandacht krijgen.

Zou het verstandig zijn om dus een hondje in huis te nemen?

Mvg

Als het van de tijden van de dochter afhangt: nee.
4 dagen van 8-16:45 is veel te lang.
Daarnaast zal haar rooster volgend jaar weer veranderen en gaat ze misschien op kamers straks etc.
Dus het is belangrijker hoe lang u weg bent.
Probeer een hond niet langer dan max 6 uur alleen te laten.
Zeker in het begin zal de hond nog moeten wennen is is allee laten vaak nog helemaal geen optie.

Nee is niet de ideale situatie voor een pup.
Pups hebben zeker in het begin vrij intensieve verzorging nodig.
3 x daags gevoerd worden,zindelijkheidstraining,en het alleen leren zijn, moet worden aangeleerd en dat kost soms veel tijd en geduld.

ow ik zie nu een hondje van een jaar oud.
zijn meestal wel al zindelijk,maar het hondje komt in een nieuwe woonsituatie,en zal in het begin ook veel tijd gaan kosten,en kan ook niet meteen alleen gelaten worden.

Het gaat om een hond van min een jaar toch?

Nee het is niet verstandig, om te beginnen niet omdat je dochter 15 is, die gaat over een paar jaar het huis uit, studeren, andere intresses...hoe dan ook, het komt op de ouders neer. Dus als je er zelf niet genoeg voor de hond kan zijn, nee dan is het niet verstandig, sowieso vind ik het te lang, 4 dagen in de week helemaal alleen thuis, nee ik vind het niet kunnen.

Inderdaad, als de aandacht en de wandelingen alleen van je dochter afhangen zou ik het zeker niet doen.
Een hond en vooral een pup heeft veel aandacht en tijd nodig en kan zeker in het begin niet de hele dag binnen zitten.
Zo'n honje moet iedere keer naar buiten anders krijg je hem/haar ten eerste nooit zindelijk en ten tweede zo'n hondje heeft opvoeding en beweging nodig!
Als je een hond neemt die ouder is zou dat prbleem van het zindelijk maken wegvallen, maar ook die heeft aandacht en beweging nodig.
Mijn dochter wil ook dolgraag een klein hondje.
Zodra Luca uit de pubertijd is (dat krijg je ook nog met een hond en daar wordt je soms gillend gek van) mag ze een hondje, maar daar staat tegenover dat ik de volle verantwoording op mij neem.
Ook zij moet naar school, maar dan ben ik er voor het hondje.
Dan geef ik het de aandacht die het nodig heeft en ga ik met het hondje wandelen.

Ik heb een hond bij mij ouders in Friesland en gelukkig hebben wij een grote tuin en is Dobber niet een hond die super veel beweging moet hebben. Maar ik weet wel dat ik niet zo veel tijd voor haar heb. En mijn moeder al helemaal niet. Je dochter is nu 15, maar gaat straks studeren, gaat uit etc. Dan schiet de hond erbij in. Tenzij je zelf de hond over gaat nemen van je dochter.

Dus: als jij zelf bereid bent om ook bij te springen dan zou het misschien lukken. Maar als het allemaal van je dochter afhangt zou ik het niet doen.

Ik zou absoluut geen hond aan een 15-jarige geven. Ik vind dat ouders een hond nemen en daar eindverantwoordelijk voor zijn. Pubers kunnen meestal die verantwoordelijkheid niet aan, zeker niet als ze ouder worden en gaan studeren, fulltime stage lopen, huiswerk, met vriendinnen weg, bijbaantjes, sport, etc... Wie weet gaat ze over 3 jaar wel uit huis op kamers. Een hond kan wel 15 jaar oud worden en je dochter zit nu in een levensfase dat het haar niet zal lukken om zoveel tijd aan de hond te besteden.
Ik zou dus, als je daar voldoende tijd voor hebt, zelf een hond nemen en voor hem zorgen. Je dochter kan dan wel als taak krijgen om hem af en toe uit te laten.

Ik kreeg een eigen hond toen ik 12 was, het was echt mijn hondje, ik was er eind verantwoordelijk voor, ik deed er alles mee, dierenarts, beslissen, lopen. Mijn moeder stond er helemaal achter, toen ik ouder werd nam mijn moeder taken over als ik er niet was op die manier bleef het leuk, ik werd niet gedwongen thuis te blijven voor de hond, als ik er niet was deed mijn moeder het gewoon. En als ik er wel was, dan deed ik het. Ik ben op mijn 19 (zonder de hond) op mezelf gegaan, mijn hondje bleeft toen bij mijn moeder, wat ze prima vond overgens, mijn moeder was net zo goed haar baasje als ik.
En toch, als het er echt op aan kwam ben ik altijd haar echte baasje geweest, mijn moeder verzorgde haar alleen maar
Het zou dus kunnen, als jij bereid bent om alles op je te nemen wat je dochter laat vallen.
En als jij ook hele dagen werkt, dan kan dat niet...

Besef goed dat niet je dochter, maar jijzelf verantwoordelijk bent voor het welzijn van een hondje.

Als het alleen zijn samenhangt met haar schoolrooster, zou ik er niet aan beginnen!!

Ik vind ongeacht welk dier je aan een thuiswonend kind wilt geven/laten verzorgen dat je als ouder de eindverantwoordelijkheid moet nemen.

Ik was 10 toen ik Sheila kreeg, dus je komt dan nog in allerlei fases. Mijn moeder was een thuisblijfmoeder dus de hond kreeg altijd haar aandacht en verzorging. Ik was stapelgek op Sheila, maar als mijn moeder in bepaalde fases niet de verantwoordelijkheid had genomen had ze niet kunnen blijven.

De hond komt uit een asiel.

En is al gewoon om 8 uurtjes per dag alleen te zijn.