Martina (gast)
Hallo,
afgelopen vrijdag 11 juni was het zo ver, we moesten de beslissing nemen en onze hond Sina (een duitse herder) in laten slapen. Een paar dagen ervoor kregen we van de dierenarts te horen dat ze Leukemie heeft en dat we het beste afscheid kunnen nemen. Ze was volgende maand 12 jaar geworden en nooit eerder ziek. De laatste tijd werdt ze zwakker en liep slechter en 1 1/2 weken terug kon ze niet meer opstaan. Ze kreeg toen nog medicijnen en knapte (wat ons erg verbaasde) weer op. Ze was bijna weer onze oude Sina. Helaas ging het donderdag op eens heel hard en hebben we vrijdag de spuit laten geven. Ze was altijd bang voor de dierenarts en nu op eens was ze blij erna toe te gaan, dat maakt het voor mijn gevoel iets makkelijker omdat je toch al gauw een schuldgevoel kunt krijgen. Ik weet ook dat het beter voor haar was en dat ze nu rust heeft, alleen krijg ik het beeld niet uit mijn hoofd. Bij alles wat ik doe,m verwacht je haar natte neus of je denkt nog steeds dat ze op de bank ligt, maar helaas is dat niet waar. Ik heb een gezin met drie kleine kinderen en mijn man hoopt dat ik snel mijn verdriet los kan laten, maar ik mis haar zo verschrikkelijk. Al mijn belangrijke gebeurtenissen van de afgelopen jaren heeft ze mee gemaakt (verhuising in een andere land, eigen huis, trouwen, mijn kinderen) en nu is ze gewoon weg. We laten haar cremeren en ze krijgt meerdere plekken bij ons in de familie ... in onze eigen tuin, in de tuin van mijn broer, want ook hij had ze een hele tijd bij zich, mijn ouders krijgen een urn omdat ze ook daar tijdens mijn studie woonde en ze krijgt een plek bij het water, omdat ze daar altijd graag was. Ook laat ik een ketting maken, zodat ze altijd bij me kan blijven.
Sina, ik hou oneindig veel van jou en in gedachten blijf je bij ons en zoals mijn kinderen zeggen een sterretje bij oma in de hemel.














