Hallo!
Graag zou ik jullie mening willen over ons "bank-lig" probleem.
Purcy is een kruising stafford van 16 maanden.
Hij woont sinds 4 maanden bij ons, Purcy komt uit het asiel.
Purcy vind het heerlijk om op de bank te liggen. Wij zijn hier vanaf het begin af aan duidelijk in geweest. Wij willen niet dat Purcy op de bank komt. Niet alleen omdat de bank daar kapot van gaat en vies van wodr maar ook omdat het voor hem duidelijk moet zijn waar zijn plaats is.
Na 4 maanden consequent te zijn geweest, hem er steeds af te hebben gestuurd en spullen op de bank te hebben gelegd.. Vinden we hem nog 10x per dag op de bank.
We hebben van alles geprobeerd. Als eerste zijn wij consequent in hem van de bank sturen. Purcy kent het commando "laag" en zodra hij op de bank zit en wij dit commando geven gaat hij van de bank. Ook kent Purcy het commando "nee". Zodra wij zien dat hij op de bank wil gaan zeggen wij "nee" en hij gaat dan niet op de bank.
We hebben al vele spullen op de bank gelegd om het af te leren. Denk aan ballonnen en aluminiumfolie. Purcy is een jonge hond en ziet alles als speelgoed. Hij gaat met deze spullen spelen of hij schuift het op en gaat alsnog op de bank liggen.
Ook leggen we steeds spullen op de bank om te voorkomen dat hij er op kan. Zoals stoelen, het wasrek en de strijkplank. Natuurlijk werkt dit! Maar na 4 maanden met spullen te hebben gesleept word je het wel een beetje zat 
Wij leggen consequent spullen op de bank als wij weg gaan en als wij gaan slapen. Maar als wij thuis zijn willen we ook lekker op de bank kunnen zitten en dan liggen er geen spullen op. Maar zodra wij naar de wc gaan of naar een andere kamer lopen.. Zit Purcy op de bank!
Als laatste optie kunnen we nog een kleed op de bank leggen om te voorkomen dat de bank vies wordt. Maar daar lossen we het probleem niet op. We willen graag duidelijk zijn over waar Purcy's plek is. Purcy heeft een lekker kussen waar hij op kan liggen.. Daar is zijn plaats.
Kan iemand ons helpen om na 4 maanden alsnog van dit probleem af te komen????



3 doggies


dacht ik toen nog. Als ik s ochtends naar beneden liep hoorde je al het plofje dat ze van de bank sprong en snel naar haar kussen liep. Een beetje zand was dan het bewijs dat ze op de bank lag. 







