Och och, wat gaat de tijd toch snel!
In mei is het alweer 5 jaar geleden dat Twinkje overleed. Ik herinner het mij nog als de dag van gisteren.
Twinkle was mijn eerste eigen hondje. In april 1992, toen ik tien was, overleed het Cavaliertje van mijn moeder. Kapot was ik er van. Maandenlang heb ik gehuild. Mijn moeder zei dat ze geen hond meer wilde.
In januari 1993 gingen we op bezoek bij een collega van mijn stiefvader. Het was een hele lange reis, daar aangekomen kreeg ik een kaart in mijn hand gedrukt. Daar stond op:
Lieve Fanny,
Hoewel je nog lang niet jarig bent, kan je vandaag al wel je verjaardagscadeau ophalen! Wat een verrassing hè?
Fanny,
Ik ben op 30 oktober 1992 geboren en mijn naam is TWINKLE
Ik barstte gelijk in huilen uit, zo gelukkig was ik.
Mijn moeder had zich eerst bij een andere fokker ingeschreven. Dat pupje zou rond mijn verjaardag mee hebben gemogen maar het teefje was leeggebleven. Dus toen ging mijn moeder naarstig op zoek naar een ander hondje. Via de rasvereniging kwam zij bij Twinkle uit. Twinkle was al drie maanden en het was twee maanden voor mijn verjaardag, maar het heeft zo moeten zijn. Als Cavalier klopte Twinkle niet helemaal, vandaar dat ze met 3 maanden nog geen baasje had.

Maar Twinkle was mijn beste maatje. We zijn samen opgegroeid en hadden een bijna een telepatische band. Het is meerdere keren voorgekomen dat ik droomde dat zij ziek was of dat ik ineens naar huis wilde en dat Twinkle idd. ziek was.
Twee dagen voor haar dood, droomde ik dat zij mij verliet. 6 mei 2005 werd ik door mijn moeder gebeld (ik woonde op kamers in Utrecht), Twinkle had hartfalen. De dierenarts kon geeneens meer een bloedvat vinden en heeft haar een overdosis morfine gegeven. Twinkje is luidsnurkend heen gegaan op 12,5 jarige leeftijd. Twee weken daarvoor hadden we nog uitgebreid met de bal gespeeld. Ze heeft een prachtig leven gehad en we hebben van elkaar genoten.
2,5 jaar geleden toen we besloten een nieuw hondje te nemen, heb ik deze tribute voor mijn lieve Twinkle gemaakt:



3 doggies







