Mijn hondje is ook alweer een tijdje overleden.
veel te vroeg heb ik m moeten laten inslapen.
Met die hond kon ik lezen en schrijven.
Maar.. ik heb m na zijn overlijden begraven en m nooit meer 'gezien' of 'gehoord'
ik maak me hier eigenlijk ook niet druk om.
Ik weet ook niet wat ik geloven moet. ik houd mezelf maar voor dat als ie ergens moet zijn dat ie dan bij de regenboogbrug aan t spelen is, dit vind ik een mooie gedachte en ik kan t zelf zo leuk maken als ik wil. maar eigenlijk denk ik er niet aan waar ie nu is, maar meer aan hoe leuk t altijd met m was.
hij was een fantastische hond, ontzettend slim en razend snel. Ik mis m nog iedere dag.
maar we hebben het goed gehad samen en hij heeft niet hoeven lijden. zelf merkt hij er toch niks meer van want hij is er niet meer en als ie toch nog ergens is dan is ie aan t spelen bij de regenboogbrug.
Het is vooral IK wie m mist...
en dat is naar mijn mening voor alle mensen die een dierbare verliezen.. we verliezen een persoon of dier en WIJ missen m, maar de persoon of dier zelf merkt er verder weinig meer van.. die hebben er (als het kan) eerder vrede mee als de nabestaande.
groet marieke


3 doggies


maak je maar geen zorgen, wat voor ergs kan er nou gebeuren in de hemel






