Hallo,
Zoals meerdere hier misschien wel weten, heb ik afgelopen dinsdag mijn liefste Tayco moeten laten inslapen.
Hij was pas 1 jaar, en had al veel ellende meegemaakt..
Eindelijk ging het weer heel goed met hem, tot vorige week. Hij ging opeens weer heeeel zwaar achteruit en bij de dierenarts werd meteen bekend dat hij blijkbaar een aangeboren hartafwijking had.
Eerst harttabletten gekregen, in de hoop dat dat zou werken, maar de DA had me al op het ergste voorbereidt.
De dag erna ging het nog slechter en heeft de DA me gezegd dat we hem het smiddag's moesten laten inslapen.
Wat een verdriet!!
Zo'n stilte in huis, niemand die je achterna loopt of opspringt als de bel gaat. Als je smorgends de woonkamer inkomt word ik niet meer vrolijk begroet.
Het is allemaal erg moeilijk.
Vooral de avonden zijn voor mij heel stil. Ik ben een alleenstaande moeder, en als mijn dochter rond 7 uur naar bed gaat, had ik normaal altijd Tayco bij me op de bank waar ik lekker mee kon knuffelen.
De dag erna was ik eigenlijk al aan het denken voor een nieuwe pup, weer leven in huis.
Ik durfde het tegen niemand te zeggen, omdat ik bang was dat ze zouden denken dat ik Tayco gewoon wil vervangen. Maar dat is absoluut niet het geval, dat zal ook nooit kunnen!
Het geld is wel een punt, ik had veel gespaard, maar dat is bijna allemaal opgegaan aan de dierenartskosten voor Tayco. Ik heb alles gedaan in de hoop dat hij beter zou worden.
En het volgende punt, ik ben ook zooo bang dat ik weer een hondje krijg wat dadelijk weer ziek blijkt te zijn.
Achteraf gezien was het bij Tayco wel duidelijk dat er iets niet klopte. Ik had hem via MP bij een gezin, wat al 2e eigenaar was en hij was pas 12 weken. Zij vertelden toen dat ze ook 2 chihuahua's in huis hadden, en toen Tayco in huis was, merkten ze dat eht toch niet zo goed samen ging. (goh!)
Achteraf denk ik dat zij toen al wisten dat hij een ahrtafwijking had.
Hoe zou ik dit kunnen aanpakken bij een volgend hondje?
Misschien dat iemand tips heeft?
Groetjes, Ester!



3 doggies









)





