Schuldgevoel

Ik wil graag mijn verhaal delen en hoop dat er misschien mensen zijn die iets soortgelijks hebben meegemaakt of hier meer verstand van hebben.

Ik had een ontzettend lief hondje van 14,5 jaar oud. In maart heeft ze al haar tandjes moeten laten verwijderen. Hierdoor had ze ook een broze kaak.

Afgelopen woensdag ben ik met haar naar de dierenarts gegaan, omdat ik merkte dat ze haar bekje voortdurend openhield. Ook viel haar zachte voer steeds uit haar mond en merkte ik dat eten steeds moeilijker voor haar werd.

De eerste dierenarts vermoedde een tumor en adviseerde om haar te laten inslapen.

Omdat ik toch twijfelde, ben ik voor een second opinion naar een andere dierenarts gegaan. Deze zag inderdaad een enorme zwelling onder haar tong en vermoedde dat het om een kwaadaardige, snelgroeiende tumor ging. Bestralen was eventueel mogelijk, maar volgens haar zou de tumor binnen enkele weken alweer terugkomen. Ook zij adviseerde om haar te laten inslapen.

De zwelling was volgens de dierenarts inmiddels zo groot dat ze aangaf dat, als we zouden wachten, mijn hondje uiteindelijk zou kunnen overlijden doordat ze zou stikken.

Met ontzettend veel verdriet heb ik haar laten gaan. Ik wilde absoluut niet dat ze zou lijden of op een vreselijke manier aan haar einde zou komen.

Maar nu zijn we een paar dagen verder en ben ik op internet gaan zoeken naar mogelijke oorzaken van zo’n zwelling onder de tong. Daarbij kwam ik informatie en foto’s tegen over een speekselkliercyste (ranula).

Wat ik daar zie, lijkt ontzettend veel op wat mijn hondje had. Ook de symptomen lijken overeen te komen.

Sindsdien laat het me niet meer los. Wat als het geen kanker was, maar een speekselkliercyste? Iets wat misschien wel te behandelen of te verhelpen was?

Ik voel momenteel een enorme leegte, verdriet en ook ontzettend veel spijt. Ik blijf maar denken of ik de juiste beslissing heb genomen en of mijn hondje misschien nog geholpen had kunnen worden.

Ik weet dat ik op dat moment heb gehandeld met de informatie en adviezen van twee dierenartsen. Ik wilde haar alleen maar verder lijden besparen. Toch knaagt deze twijfel enorm aan me

Hoe moeilijk de beslissing ook was,het was de juiste,

Bij een speekselklier cyste zal de hond proberen toch te eten en te slikken ,en het verschil tussen een cyste en tumor is voor de dierenartsen te voelen en te zien.

En beide dierenartsen hadden gelijk ,ze zou gaan stikken ,zo,n beslissing is altijd moeilijk maar je hebt haar verder lijden bespaard .

Heel veel sterkte .

Ik wens je heel veel sterkte met je verlies.

Het is heel bergijpelijk dat je hoofd nu gaat malen: 'Wat als?' Internet kan een hele slechte raadgever zijn als het om zulke twijfels gaat en je behoorlijk onderuit halen. Je hebt nu veel verdriet, je ervaart een groot verlies en daar haken andere gevoelens zich snel aan vast: schuld, twijfel, radeloosheid,... je brein maakt overuren, wil alles begrijpen, zoekt houvast. Info via internet maakt dit alles zoveel complexer en warriger.

Probeer wat je nu voelt als een onderdeel van je rouwproces te aanvaarden: schuld, boosheid, angst, verlatenheid,... het kan er allemaal bijhoren. 

En blijf voor ogen houden: je hebt je hondje graag gezien, altijd voor gezorgd en gesteund, je hebt 2 artsen geraadpleegd die beiden dezelfde diagnose hebben gesteld. Dat maakt je een goed en verantwoord baasje. Hou je vast aan die zekerheid, aan de liefde die écht en oprecht was.

En probeer de internetzoektocht te laten voor wat het is: het helpt je niet verder, het maakt je alleen maar onzekerder, het lost niets op.

Veel sterkte gewenst. 

Beste Minaluna,  natuurlijk heb je heel veel verdriet.   Maar houden van is ook loslaten.   Je hondje heeft een mooie leeftijd gehaald en je hebt haar een pijnlijk lijden bespaard.   Dat was het beste wat je voor haar kon doen.

Koester de herinneringen de foto's, praat met hondenliefhebbers over je verdriet en huil als je wilt.

Heel veel sterkte met het gemis.

Ik begrijp je heel goed….de keuze die gemaakt wordt is altijd heel moeilijk, en zeker als je iets gaat opzoeken, misschien toch nog een behandeling, twee artsen gaven je de keuze, inslapen, heus dat doen ze niet voor niets, je schuldig voelen begrijp ik hoor, maar niet doen, koester de mooie herinneringen van je lieverd en probeer het een goed plekje te geven.     

Bedankt voor al jullie reacties. Ik lees alles aandachtig en neem de tijd om het even rustig op me in te laten werken. 

Je hebt het van twee artsen gehoord. Ik weet niet.. maar ik denk dat de kans klein is dat ze het beide compleet fout zouden hebben. Vooral die tweede zal extra aandachtig hebben gekeken juist omdat er twijfel was. 

Bij kanker zijn er andere dingen die ook opvallen, omdat het immuunsysteem op overdrive gaat. Gezwollen lymfeklieren bijvoorbeeld, bleek tandvlees kan ook. Gewichtsverlies, algemene indruk van zo'n beestje.  

Sommige tumoren kun je zelfs ruiken,  ja zelfs mensen. Ik denk niet dat je een slechte beslissing gemaakt hebt. 14.5 is niet jong meer. Moet je je voorstellen hoe dat haar bekje eruit zou zien na het verwijderen van een dergelijke bult. Zou ze überhaupt nog kunnen slikken? Zou er een deel van de tong uit moeten of beschadigd raken? Zou ze het hebben kunnen overleven is ook maar de vraag? Zou de lijdensweg niet nog veel groter zijn geworden om nog maar wat te proberen. Om vervolgens op een dierenarts tafel alsnog te sterven. 

Ik heb ook zoiets soortgelijks meegemaakt met de vorige hond. Het is verschrikkelijk ja... Ik had dezelfde keuze gemaakt als jij, laten gaan. Veel sterkte aankomende tijd. 

Ik denk dat je haar juist een laatste liefdevolle daad hebt gegeven. Soms is afscheid nemen het meest liefdevolle wat je kunt doen.