Hoe weet je wanneer het klaar is?

We zijn de laatste tijd vaak bij de dierenarts met bumper, er is hartfalen geconstateerd een chronische darmontsteking en nu ook artrose in zijn rug. Hier heeft hij sinds gisteren phen pred voor gekregen, bovenop al zijn andere medicijnen wat hij al heeft. Maar hij wil bijna niet eten ( kalkoen gekookt ,wit vis gekookt ). Als we bij de dierenarts zijn lijkt het heel wat, maar thuis ligt hij maar in zijn mand,loopt moeizaam komt niet meer op de bank zonder hulp. Wat ik me afvraag ga ik niet te ver met dokteren? Er komt steeds iets nieuws bij en dat gun ik hem niet,maar ik wil hem ook niet te vroeg in laten slapen maar zo is het ook geen leuk leven voor hem lijkt mij. Hoe weet je nou wanneer het genoeg is? Bumper is trouwens bijna 12.

Ja dat is lastig voor een ander te bepalen. Ik voel t gewoon op de 1 of andere manier.

Te vroeg ben je niet gauw, honden zijn bikkels.

Er is wel een mooi boekje over, ik kom zo niet op de titel, zal nog even zoeken.

Sterkte hoor.

Edit, het boekje heet Zijn we niet te vroeg.

Het is vaak bij je da te verkrijgen maar ook op internet te lezen.

https://oncowaf.be/public/files/Zijn_we_niet_te_vroeg.pdf

Hier was het toen er niet meer op een normale manier gegeten werd en hij steeds meer dagen had waarop hij zich beroerd leek te voelen. Maar toen was onze hond al flink wat kilo's kwijt (grote hond). Hij was op leeftijd en al flink afgetakeld en als baasje zie je het vaak niet zo van dag tot dag maar familieleden schrokken er van. Hij was altijd heel sterk en gespierd en veranderde naar een schim van zichzelf. Het was voor ons duidelijk dat er meer slechte dan goede dagen zouden komen. En we wilde niet wachten op de man het de hamer. Tot we hem een keer zouden vinden zegt maar, ingestort. Ik zag het wel aan zijn ogen, de glans was er uit, ik kan het niet uitleggen maar ze straalde iets uit wat niet goed was. Onze hond had ook kanker hoogstwaarschijnlijk al hebben ze niet kunnen diagnosticeren waar maar het moest wel kanker zijn. 

Wanneer je,jezelf die vraag stellen, dan weet je eigenlijk het antwoord.  Het blijft moeilijk en triest.

Dat is heel moeilijk, waar doe je goed aan... Je kent je hond het beste en als jij denkt dat de kwaliteit van leven absoluut niet meer goed is en er veel lijden is en dat dat meer is dan de goede dagen, dan moet je misschien een keuze maken.

Bij Puck was het duidelijk, die was al aan het doodgaan toen ik dacht, er is iets echt heel erg mis nu.

Dat bleek ook zo na onderzoek en toen heb ik besloten haar te laten inslapen. Ze was heel ernstig ziek en als ik haar niet had laten inslapen, was ze wellicht laat op de avond of de nacht zelf gegaan. Dus voor mij was de keuze 'makkelijk'.

Leg de situatie uit aan de dierenarts, dan kan je overleggen.

Ik heb daar ook ontzettend mee gevochten. Wanneer is kwaliteit verschoven naar kwantiteit? Het is zo gemakkelijk om grenzen te verleggen en ongemerkt heb ik ook veel grenzen verlegd toen Dobber ging kwakkelen. Uiteindelijk heb ik haar op het juiste moment laten gaan, omdat ze ineens verslechterde en ik zag dat ze er zelf ook aan toe was. Tot die tijd was het een zieke hond die nog door wilde, ondanks de pijn van haar pancreatitis en oude gewrichten. Maar pfff ... de tijd die aan het inslapen vooraf ging, vond ik ont-zet-tend moeilijk. Want wanneer neem je de beslissing om je hond te laten gaan? 

Je moet voor jezelf de beslissing maken wanneer het tijd is, dat kunnen wij vanachter een beeldscherm niet bepalen. Puur afgaande op wat je schrijft, zou ik een open gesprek voeren met de dierenarts. Wat hierboven ook al is gezegd: je bent vaak eerder te laat, dan te vroeg, want honden laten hun pijn en ongemak pas heel laat zien. Dus op het moment dat je het ziet, moet je het ook serieus nemen.

En misschien is er een tussenweg van (meer) pijnstilling om hem comfortabel te maken voor de resterende tijd? 

Voel met je mee, is altijd moeilijk een beslissing te maken want je zult altijd het gevoel hebben, ben te vroeg of te laat ermee geweest.

Persoonlijk denk ik als ze alleen nog maar slapen en niet meer opleven, niet meer eten dat ze dan wel aangeven dat het genoeg is. Dat gezegd geldt dat niet voor ieder dier, zo heb ik ook een kat gehad die echt heel ergnstig ziek was en het inslapen was zeker geen pretje, die wilde nog leven.

Al met al wens ik je heel sterkte, een moeilijke besluit.

Eigenlijk waren we er al uit, en de dierenarts vind ook dat er nu veel kwaaltjes bij komen en zijn mooie oude dag toch wel lastig is voor bumper, maar nu had hij gisteren weer een goede dag en at hij weer iets en pakte weer een bal. Waardoor ik nu weer iets heb van misschien toch maar wachten..........

Misschien  dan deze week eens opschrijven per dag hoeveel goede momenten Bumper heeft.

Dan heb je 't goed inzichtelijk.

" Misschien  dan deze week eens opschrijven per dag hoeveel goede momenten Bumper heeft.
Dan heb je 't goed inzichtelijk.
  "

UkkePuck

Dat ga ik eens doen misschien wordt het dan meer duidelijk 

ALS je de beslissing maakt is het de juiste. 

Het is het verdrietigste moment in heel het hond/baasje leven. 

Luister naar je gevoel.

Succes en sterkte. 

Die goede momentjes kunnen nog heel waardevol zijn. Deel ze, geniet er samen van.  

Een hond kan zijn vreugde ook in andere, kleinere dingen vinden dat dat ie vroeger deed. Zoals eenvoudig samen op de bank liggen waardevoller kan worden dan met een balletje spelen, bijvoorbeeld. 

En als het moment daar is, zal je dat aanvoelen, je hond zal dat aangeven. Maar tot dan: geniet van elk klein moment. 

Christel, ik zit een beetje met hetzelfde, mijn maltezer is 19 jaar (sinds september2025), hij heeft echt last van artrose, zijn rugje staat helemaal krom en hij zakt ook regelmatig door zijn pootjes. Horen doet hij niet goed meer en zien ook niet.  Voor nieuwjaar plaste hij al wel eens binnen voorals savonds maar sinds vorige week kan hij het gewoon niet meer ophouden, hij staat vooral recht om te plassen en dan zijn het zo mini plasjes hier en daar, we staan constant te poetsen (wat het minste is), soms loopt hij 30 minuten in de tuin en is het precies of hij vergeet dat hij naar binnen moet komen dat ik ga kijken alé waar is hij nu.  Ik begin mij ook af te vragen of dit voor hem nog leefbaar is, ik weet dat wat ik en vooral mijn kleine dochter willen niet aan de orde is dat zijn levenskwaliteit het belangrijkste is, maar we hebben onze grote hond ook op een uur tijd moeten beslissen om te laten inslapen en ik heb gezien hoeveel verdriet er toen was. 

Hoi Christel, ik ben benieuwd hoe het met Bumper gaat.

Op het moment redelijk,  ik ben aan het bijhouden hoeveel goede en slechte dagen hij heeft. Hij eet weer kleine beetjes. Voor nu heeft hij nog vaker goede dagen, dan slechte. Nou vind ik de slechte dagen echt wel heftig hij loopt dan echt slecht, en eet ook slechter dan. Hopelijk blijft hij zich nog een tijdje oke voelen 

Gelukkig gaat het redelijk en heeft ie meer goede dan slechte dagen.

Sterkte hoor.