Sorry begon dit bericht , nadat we terug waren van een plasronde en weer een baasje met haar hond op de vlucht zag slaan. Dat altijd zo leuk en gezellig met Sheilo was. En kon het even niet meer trekken moest mijn frustraties van mij afschrijven. Het brak om dat moment gewoon even mijn hart toen ik Sheilo's reactie zag.
Wil enkel het beste voor Sheilo. Hij is terminaal ziek , Geelzucht en Misselijkheid is het voornaamste wat je eigenlijk merkt. Hij eet vrijwel niks daardoor. Wil het hem niet aandoen om te wachten tot het erger wordt of tot hij geen pret meer beleeft in een normale plasronde omdat hij leegloopt aan voedsel te kort. Of het afwachten tot het noodlot wat hem staat te wachten toeslaat en hij met pijn van deze wereld verdwijnt....Daarom 22e gepland als zijn laatste dag.
Maar nu spreek ik over een hond 14 jaar altijd super actief geweest. Tot anderhalve maand geleden was hij totaal geen senior. Zijn doen en laten was meer als een hond van een jaartje of 5. Liep nog met alle gemak alle andere honden eruit. Maar door acute leverfalen is het nu andere koek.
Nu is het duidelijk een senior standje. Hij moet elke 2a3uur even plassen zodat hij voldoende drinkt. Zo het is logisch dat hij moeizamer loopt na mate de dag vordert. Ook het opstaan en in actie komen duurt wat langer. Maar zelfs dan kan hij nog gewoon met gemak een klein stukje lopen. Maar door elke keer op en neer voor een plas. Zaten we al op 3km op 1 dag. Dat was natuurlijk veel te intensief. Vandaar dat ik nu met een hondenwandel/fietskar hem nu na de plekken breng zodat hij kan doen wat hij wilt. Zonder dat het hem te veel energie kost.
Nog steeds tussen 07:00 en 15:00 merk je vrijwel niet dat Sheilo echt zo extreem ziek is. Al aankomend bij het gras , springt hij 50% van de wandelingen letterlijk uit zijn karretje over het voorste wiel heen. Hij maakt nog standaard een sprintje en gaat rollend door het gras. Maar daarna hebben we zo'n 5 rondes erop zitten voor een plas. Zodra ik merk dat er enigszins een slinger , in zijn achterste zit dwing ik hem de hondenkar weer in. Want alleen in de avond gaat buitenhuis er vrijwillig erin. Buiten kan hij nog aardig koppig wezen als hij erin moet. Hij rende laatst nog achter een bal wat een ander baasje gooide voor haar hond. Maar was voor de rest van de dag zo extreem oplapop. Dus dat mag hij van mij echt niet meer. Dat was duidelijk te veel van het goede voor zijn spieren. Hij was daarna ook zo stijf als het maar kon. Juist omdat hij nog zo levendig oogt. Hij zit nog echt vol levenslust. En nog elke keer hem weer opnieuw zie genieten als we buiten zijn. Dat we meerdere uren aan de waterkant zitten op een kleed. Zodat hij niet al zijn energie opbrand. Heerlijk relax ligt hij er dan bij. Terwijl hij alles in de gaten kan houden wat er allemaal gebeurd.
Kan begrijpen dat het juist meer vragen oproept. Waarom 22e dan in de planning ...De gedachte dat het elk moment mis kan gaan. Zijn lever is vergroot en daardoor durf ik het zeker niet af te wachten. Het zou dan zo zijn dat Sheilo dan hevige pijn kan gaan krijgen. Als er geen kans was dat zijn lever zou scheuren of inwendige bloeding zou kunnen ontstaan. Was het nog lang niet noodzakelijk. Zo oogt hij totaal niet. Hij is wel misselijk na het eten. Eten doet hij daarom bar weinig. Maar het beïnvloed nu nog niet zo z'n dag. Maar ja hoelang kan het nog goed gaan op z'n klein beetje eten. De afspraak is in de namiddag. Ik hoop in ieder geval dat hij tot en met 22e nog een mooie dag eruit kan halen.
#0080ff;">Sheilo in zijn laatste dagen , terwijl hij nog zo graag wil gedag zeggen tegen zijn vriendjes
Hondenbezitters die hun hond letterlijk weg sleuren als ze mijne zien aankomen op dikke 100m afstand.
Natuurlijk is mijn hond ziek , maar geen van hun heeft ooit de vraag gesteld wat er gaande is met mijn hond.
Hij had een maand geleden acute leverfalen. Alle onderzoeken die zijn gedaan bij hem , geven aan dat het niet iets besmettelijk is.
Maar gezien hij bijna 15 jaar is, wil ik hem niet belasten met een echogeleide punctie om te kijken wat precies allemaal gaande is.
Want of het nou een tumor of levercirrose is , het is beide foute boel. Zonder mogelijkheid van herstel , gezien de staat/waarden ervan.
Het doet mij pijn dat in de laatste dagen van zijn leven , zijn vriendjes zie weg gesleurd worden door de baasjes ervan op zo'n grote afstand.
Dat ik niet eens de mogelijkheid heb om de baasjes gerust te stellen , dat het niks besmettelijk is. En dat Sheilo en ik het op prijs zou stellen.
Als hun hond nog even vriendelijk met hem zou kunnen wezen. Voordat er na de 22e er totaal geen mogelijkheid meer toe is voor hem.


Reageren


lekker met Sheilo aan de waterkant een plekje opzoeken en daar vertoeven, nu het zo warm is beter om binnen te blijven, even behoefte doen meer niet....






