zou zalig zijn, een pup die niet slaapt overdag en dan maar gewoon achter je aan hobbelt ipv je broek kapot te bijten, tot bloedens toe in je huid te bijten, de hele tijd overal tegenaan stuitert, alles kapot bijt (de poot van je tafel, je stoelen, werkelijk alles), en wanneer je iets anders in de plaats probeert aan te bieden, gaat voor je polsen ipv voor hetgeen je aanbiedt.
Zo had ik het me nu helemaal voorgesteld, dat romantisch beeld van een hobbelend, schattig pupje dat op den duur wel zelf haar rust pakt als het nodig is. Niet dat bijtend, zichzelf bijna verongelukkend, razend dolle ding dat desnoods 12 uur doorgaat met bijten en slopen ipv even te gaan liggen rusten.
quoten gaat niet dus dan maar even zo.
Uiteraard is elke pup anders, en het gaat hier om een pup die er nog maar net is en dus nog veel steun nodig heeft. Naar mijn mening is het allerbelangrijkste wat een pup moet gaan leren dat hij/zij ergens terechtgekomen is waar men hem begrijpt, waar hij veilig is.
Wat ik probeerde aan te geven is dat als je zelf rustig ergens gaat zitten de pup vaak ook rust pakt, desnoods even een riempje om om bijten etc te voorkomen.
Slopen zou ik proberen voor te zijn, dus loopt de pup ergens heen om de tandjes in te zetten roep je hem kalm vrolijk bij je zodat het slopen niet aangeleerd wordt. Uiteraard ben je niet altijd op tijd, dan haal je hem rustig uit de situatie. Dat is idd allemaal misschien niet romantisch maar veel werk en inzet.
Maar toch ook....wat vooral ook niet vergeten mag worden is genieten en blij zijn met wat je in huis hebt, en de dingen ook vanuit de pup te bekijken, en veel plezier met elkaar hebben, dat geeft weer zoveel energie.
(Ik zou er heel wat voor over hebben als ik die tijd nog eens over mocht doen met mijn eerste hond die ik als pup had, het gaat helaas allemaal veel te snel voorbij.) (Mijn beide herplaatsers had ik op volwassen leeftijd pas leren kennen, wat natuurlijk ook heel jammer is dat je een deel van hun leven helemaal niet hebt meegemaakt en daar niets over weet)