Dag allemaal
Half maart adopteerden mijn vriend en ik Verona, een zes jaar oude galgo teef uit Spanje. Ze was sinds november in België, waar ze in een opvanggezin verbleef.
Ze kwam bij ons vlak voor België in lockdown ging. Mijn vriend en ik konden allebei blijven werken, maar ik moest full time thuis werken. Daarom is Verona het gewoon dat ik er elke dag ben. Ik deed mijn best om haar te laten wennen aan het alleen zijn door af en toe weg te gaan, mijn vriend en ik gingen fietsen, naar de winkel zonder haar enz.
Sinds enkele weken werk ik terug deels van huis. Ik ben dan enkele uren per dag weg. We hebben een camera thuis staan waarop we Verona (en 2 katten) kunnen zien en horen. Wat we nu opmerken is dat, wanneer ik eerst vertrek en daarna mijn vriend, er geen probleem is. Maar wanneer ik als laatste vertrek... Dan is het net alsof er een sirene afgaat.
Het is nu wel al minder hevig dan op het begin, maar soms zit ze toch nog een uur te huilen. In Spanje was ze natuurlijk steeds in haar roedel en in het opvanggezin waren er ook andere honden, maar een tweede hond nemen is voorlopig geen optie. We willen graag verhuizen naar een groter huis met tuin, maar dit zal dit jaar niet meer gebeuren.
Nu wil ik weten, heeft er iemand ervaring met deze situatie? Mijn vriend en ik doen allebei exact hetzelfde, nog even rustig bij haar zitten, iets geven om te kauwen en rustig weggaan. Toch reageert ze zo anders op mij. Denken jullie dat ze uiteindelijk hier wel aan zal wennen, dat we gewoon geduld moeten hebben? Heeft er nog iemand tips om haar onrust in de tussentijd te verminderen?
Alvast bedankt.

Reageren














