Dit is misschien niet zo leuk om neer te zetten, maar het is voor mij noodzaak.
In 2019 ben ik weggegaan van mijn toemalige vriend, door prive redenen.
Wij hadden een hond samen geadopteerd in 2015. De reden dat ik in de giftige relatie bleef was veelal ook om het welzijn van de hond. Uiteindelijk heeft hij de hond misbruikt als zwakke plek bij mij, om mij het leven zeer zuur te maken, toen ik besloot om niet meer terug te komen. Ik heb toch voor elkaar gekregen om af en toe hem te kunnen zien in de week.Er zijn veel dingen gebeurd en die nu ook nog gebeuren, wat voorkomen kan worden als mijn ex meer aan de hond zou denken dan aanzichzelf. Ik kan hem hierop niet aanspreken want dan verlies ik de mogelijkheid tot de hond helemaal... Ik snap dat ik geen recht van spreken heb, want we hadden besloten hem op zijn naam te zetten, hij zou een huis kopen dus voor financieel en de hondenbelasting moest het wel zo.
Maar mijn hart bloedt door het missen van mijn maatje. Het is niet zo dat hij de meeste zorg en opvoeding voor het beestje op zich nam toen wij nog samen waren, nee dat was ik en mijn ouders. Vandaar dat ik een manier zoek, waarbij hij zich niet in het harnas gejaagd voelt en ik af en toe tegen mijn maatje nog aankroelen.
Alvast bedankt voor de reacties.

Reageren
"

