De honden van mijn ouders worden al hun hele leven hetzelfde rondje van 5km uitgelaten elke dag, van pup van 4/5 maanden ofzo, tot nu bijna 7 jaar. Een heel enkele keer mogen ze in de auto mee naar het bos, maar 1 van de 2 gaat dan zo te keer qua piepen en huilen, waarop de ander mee gaat doen, dat mijn vader dan helemaal in de stress schiet en geïrriteerd raakt, waar mijn moeder dan weer niet tegen kan
. Dus ze gingen al niet vaak, en nu gaan ze nog maar 2x in het halfjaar dat het strand open is voor honden.
Dat rondje van 5km gaat ook deels langs weilanden, en is sowieso afgelegen aangezien mijn ouders aan het rand van de stad wonen. Mijn moeder gaat dan onderin de dijk lopen langs die weilanden, en haalt de flexi van het slot, en ze zijn helemaal happy. Ze gaan allebei op zoek naar geurtjes, het liefst die van een haas, en als het spoor te vers is of als ze er eentje spotten, moet iig 1 van hen kort (diegene die ook zo jankt), en als de ander te hyper wordt moet hij ook kort. Anders houdt mijn moeder ze bijna niet meer, en eentje is al 2x ontsnapt achter een haas aan. Maar gelukkig zijn de sporen meestal oud genoeg dat ze wel helemaal happy zijn met het volgen er van, maar ook nog werkende oren hebben
Wanneer mijn moeder eens anders loopt, ze bijvoorbeeld meeneemt naar haar moeder een enkele keer (haar moeder is geen hondenmens), dan vinden de honden dit ook best. De jongste wordt er ietwat nerveus van, de oudste boeit het niet zo. Die vindt het vooral jammer dat ze geen hazen kan ruiken denk ik XD
Ik laat mijn hond altijd de wandeling kiezen. Ze heeft wel een paar favoriete routes, maar er zijn natuurlijk ook maar zoveel kanten die je op kunt in en stad. Ik laat haar liever niet los, en aan de lijn is ze niet altijd lief, dus in het park kom ik ook bijna nooit, want veel mensen gooien hun hond daar los terwijl het aanlijngebied is. Het liefst blijft ze maar aan de wandel, en gaat ze alle dierenwinkels af, maar nu met corona moet ik haar dan elke keer teleurstellen dat we niet naar binnen stappen. Na een paar uur als ze niet al zelf weer richting huis loopt, stuur ik ons die kant weer op.
Zij vindt nieuwe plekken erg leuk, het is dat ik in provincie Groningen woon, waar alles niet echt op fietsafstand ligt of goed bereikbaar is via OV, dus ik kan haar helaas niet veel variatie bieden. Toen ik nog in het westen van het land woonde, ging ik wel vaker met DoggyDates mee, en kon ik ook makkelijker naar rustigere gebieden fietsen/reizen. Ook kreeg ik dan wel eens een lift van vrienden/familie; een auto die met lopende motor naast ons stopt? Remi helemaal happy, omdat ze denkt dat we een lift krijgen naar een nieuwe plek 
We hebben wel eens wat stressvols meegemaakt, en ik dacht, ik maak de wandelingen voorspelbaarder, en ik koos de wandeling en deed dan elke keer dezelfde, en toen begon ze te klooien; takjes pakken en opeten, eikeltjes pakken enzo. Ik dacht eerst dat ze een tweede pubertijd doormaakte ofzo, ze luisterde ook erg beroerd. Tot ik de wandelingen weer iets meer begon af te wisselen, en het gedrag verdween. Blijkbaar verveelde ze zich stierlijk, en deed ze die dingen om zichzelf te vermaken of haar ongenoegen te tonen.
Ik denk dat het deels gewenning is, maar ook van de hond afhangt.