enthousiaste hond wordt vervelend lastpak

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik vind dat je op een hele rare manier over je hond praat en er ook raar mee om gaat. Hij vindt bepaalde rvs bakken spannend, wat honden vaker hebben en dan ga jij er serieus meer ophangen om hem mee te dreigen? Corrigeren met een waterslang? Alleen de manier waarop je praat over je hond zegt misschien al genoeg. Denk dat hij inmiddels het zelfde denkt over jullie. 

Je verergert hier toch alleen de problemen maar mee? Hoe simpel is het om deze bakken alleen al weg te halen en een plastic bak te geven? 

En hoe weet je ook dat er niks gebeurd is? Je bent er toch niet constant bij? 

wellicht is het ook de groepsdynamiek. 8 honden, intacte teven... niet iedere hond (en zeker geen reu) doet het goed in zo'n grote roedel.

Luidruchtig, lawaai, brullen... wat bedoel je daarmee? Dat hij vocaal is (dus joelen, whoooo-en, roepen), of bedoel je boos uithalen, zich gewelddadig afreageren op de andere hond?

Ik ga ervan uit dat je de raseigenschappen van een malamute kent..? Die neemt zijn eten zeer serieus. Het overlevingsinstinct zit er stevig ingebakken. Dus als je weet dat jouw malamute zo is, ga dan aub geen eten geven in het bijzijn van een andere hond, want daar komt heibel van. Met 2 in 1 kennel opgesloten zitten zorgt voor spanningen.

Malamutes hebben een andere achtergrond dan Huskies. Waar de meeste Huskies zich sociaal gedragen in grotere groepen, is dit bij malamutes omgekeerd. Zij houden ervan als paar door het leven te gaan, maar met een grotere groep honden samen onstaat al snel onrust, wrevel en dit kan leiden tot ernstige gevechten.

Ze houden van een stevige uitdaging. Nieuwe terreinen, hard labeur. Dus neem de hond es apart mee op een uitdagende cross-country tocht. Malamutes zijn trail-breakers, ze vinden lopen over aangelegde paadjes strontvervelend en een lichte slee of kar trekken biedt hen geen enkele uitdaging. 

En een malamute die zich verveeld of gefrustreerd is, kan een ontzettende pain-in-the-ass worden. Het komt er dus op aan het dier te begrijpen, hem naar waarde te schatten en hem vervolgens te bieden wat ie nodig heeft. En dan krijg je een wereld van verschil.

1. Begrijp ik het goed dat de hond waarop hij zich afreageert zijn maatje is waarmee hij samenzit in een kennel? En het afreageren gaat over iets extern (dus iets wat niets met het maatje te maken heeft, maar waar de Mal zich in opwint)? Het afreageren van frustratie dus? 

Heb je hem al eens apart in een kennel gezet? Zo ja, wat doet ie dan? 

2. Welk zwaarder werk of uitdagingen heb je geprobeerd? 

3. De leeftijd is logisch: malamutes ontwikkelen en vormen zich mentaal tot hun 4-5 jaar (sommigen tot 6 jaar), vanaf dan tonen ze zich meer uitgesproken en volhardend, zeker naar andere honden toe. 

Sorry dat ik doorvraag, maar ik wil het gewoon even voor mezelf duidelijk hebben:

Dus als ie bij z'n maatje in de kennel zit, snauwt ie niet en reageert ie zijn frustraties niet af. Dit gebeurt naar een andere hond toe. Dus als ze allemaal los lopen dan (of door de tralies heen?)?

Als ie in de kennel zit, is hij wel erg vocaal op externe prikkels (zoals vogels, passerende hond, enz.), maar dan reageert ie zich niet af op z'n maatje. Dus in de kennel gaat het eerder om joelen en loeien?

Is de aanzet in beide gevallen hetzelfde? Ik bedoel: als ie uitvalt naar de Hus, gaat het dan ook om een vogel of passerende hond, of gaat het dan om andere dingen? (claimgedrag zoals voedsel, ligplaats, snuffelplek,...) 

Wou ook nog vragen:

Zijn er momenten/omstandigheden (hoe klein of onbeduidend ook) waarvan je denkt: nu is hij echt voldaan/tevreden. Of waarvan je zelf vindt dat hij zich aangenaam en fijn gedraagt.

Misschien kan je die es nauwgezet on de loupe nemen, bekijken wat er dan anders is (of wat eraan vooraf ging), en geeft dat je nieuwe mogelijkheden om iets op te bouwen, een andere insteek te proberen.

Ben eigenlijk best benieuwd hoe dat 'brullen' klinkt, als het niet uitvallen, joelen of loeien is... als een soort leeuwenbrul dan? 

Een malamute die liever in een showring loopt dan op hiking gaat... hahahahaaaa, nog nooit gehoord! Het is wel een geval apart, dat mannetje van jou. Blijkbaar houdt ie van aandacht en publiek. Wie weet doet ie het prima als fotomodel of acteur... 

Ik reageer even heel simpel op bovenstaande informatie hoor.. Zonder echte kennis van hussen of malamutes. Maar als jij niet meer happy bent met de hond en hij is dat ook niet bij jullie. Wordt het dan niet tijd om een ander geschikt huisje te zoeken? 

Je praat inderdaad niet heel enthousiast over hem. En ik snap dat je er misschien inmiddels doorheen zit. Maar als ik dit soort gedonder had in een grote roedel dan zou ik toch wat gaan veranderen in de groepsdynamiek. Dat het jaren goed gaat betekend natuurlijk niet dat dit altijd zo zou blijven. Ik heb zelf wel positieve ervaringen met kruiden en supplementen bij een hond die (extreem) veel en heftig reageert op externe prikkels. 

"  

Homeopathie en dat soort dingen ben ik ook heel sceptisch over, maar wellicht heb je wel een punt!
Klinkt wel als hem ja; dingen niet oppakken en herhaaldelijk steeds dezelfde fouten maken...
een chesnut bud hond haha tja... zou kunnen natuurlijk "

Sleddog team Akiak Tikaani

Ik ook, maar heb je er al met je dierenarts over gesproken om eventueel echte medicijnen te proberen?

Net als sommige mensen hebben ook sommige honden een beetje medicatie hulp nodig.

Ervaring met honden heb je genoeg om te voelen dat er echt iets niet goed zit.

Als hij wel op zijn best is op zo'n hondenshow, waar hij denk ik veel aandacht krijgt, meer mensen om zich heen heeft en ook meer begeleiding heeft, zou het een oplossing kunnen zijn om te kijken om hem zelf de keuze te laten maken waar hij wil zijn(in huis, in de tuin, bij jullie), wellicht wil hij juist graag bij jullie zijn(meer aandacht,liefde, gefrunnik) en raakt hij er gefrustreerd van om (geen idee hoor,wie weet) voor zijn idee te vaak opgesloten te zitten, niks zelf te kunnen beslissen?
Misschien iets om te proberen?

Ik zou sowieso stoppen met hem af te straffen met dingen waar hij angstiger voor is, dat zal hem alleen maar ongeruster maken en zeker niet kalmer laten zijn, laat staan zich veilig voelen.

Wanneer is de Husky gecastreerd (de hond waar hij naar uitvalt)?

Louter op basis van je teksten, lijkt het me dat de Malamute zich niet pettig voelt bij bepaalde honde(en) in de groep. Misschien dat ie op jongere leeftijd de spanningen nog kon opkroppen, maar sinds hij volwassener is (de problemen zijn begonnen rond de leeftijd van 4-5 jaar) uit hij die op een uigesproken manier. Hem corrigeren met een tuinslang of intimideren met een stalen pot zorgt er misschien voor dat ie even stopt met zijn gedrag, maar gaat de spanning zelf niet wegnemen, integendeel. Eigenlijk voeg je zo nog extra externe triggers toe, en loop je de kans dat op gegeven moment zijn potje overloopt en hij agressief wordt.

Is er een mogelijkheid om de Husky eens een dagje of tijdje te laten uit logeren? Zodat je dan kijken of dit wat veranderd voor de Malamute? 

Hoe was je relatie met de Malamute toen ie nog jonger was (dus voor de problemen). Voelde je een echt diepe connectie tussen jullie twee, of vond je 't eerder oppervlakkig (dus wel samen dingen doen, maar zonder een diepere emotionele aanhankelijkheid)?

Je zegt dat het een samengestelde roedel is en de mal en zijn maatje al van jou waren. Ben je met iemand samen gaan wonen die al hussen had? Zo ja, wanneer was dat? En betekende dat ook een verhuizing? En hoe werden hij en zijn maatje gehouden voor deze samenvoeging?