Ik heb ook ouders die niet inzien wat hun honden fout doen. Al snappen ze nu na een jaar wel beter mijn point of view, ze blijven van de ‘oude stempel’. Hun honden zijn ook prettig gestoorde hypertjes, maar ze zijn 20 en 30kg, en die van mij 6kg. Dus ik neem de mijne in bescherming, desnoods door optillen, of hun honden vast te houden bij de heup of nekvel (ze hebben geen halsband om binnen), tot mijn hondje onder tafel heeft kunnen vluchten. Mijn ouders vinden dat ze het zelf op moeten lossen, maar zodra de mijne gromt of snauwt, worden ze helemaal gek en doen dan nog hyperder. Vooral een van hen weet dan niet wat ze met zichzelf aan moeten begint half kronkelt op en neer te rennen naar mijn hond, haar omver kegelend 
Het ging uiteindelijk wel iets soepeler. Ik kwam er uiteindelijk ook achter hoe ik mijn hond kon beschermen zonder die van hen op hun kop te geven, want daar waren mijn ouders dan weer niet blij mee, want “ze bedoelen het goed”. Maar ik ben blij dat ik uit huis ben sinds vorige maand
Ik heb ze niet helemaal duidelijk kunnen maken hoe breekbaar zo’n kleintje is, vooral met steltepoten, en dat het “zelf uit laten vogelen” niet in voordeel was van mijn hond.
Ik heb ze het dus nooit zelf uit laten vogelen, ondanks dat mijn ouders dit tig keer gezegd hebben. Ik wilde niet dat de mijne haar poten zou breken, of nog ‘agressiever’ moest gaan reageren om ze weg te jagen, terwijl ze al een felle tante is. En elke keer als ik alleen met mijn hond vertrok en dan weer terug kwam, werden hun honden helemaal gek en joegen als het kon haar de hele kamer door. Ook ‘s ochtends als ze haar de hele nacht niet gezien hadden. Gelukkig was de tafel een semi veilige plek voor haar, anders weet ik niet hoe ik ze ‘rustig’ gedag had moeten laten zeggen zonder hulp van mijn ouders.
Hopelijk trekken ze bij (je ouders en/of de honden), of kom je achter een manier die niet ideaal is, maar werkt tot je het huis uit bent
Succes!


Reageren
"
