Hallo allemaal,
ik heb lang gezocht naar een post hierover maar er nog geen tegen gekomen. Dus hier mijn vraag. Hopelijk hebben jullie wat zin om te lezen want dit kan een lange post worden. :-)
Onze hond Bo heb ik nu al 8 jaar. We hebben haar als puppy uit het Asiel gehaald. Maar toen was ze bijzonder angstig en volgens de mensen van het asiel was ze vergiftigd terug gevonden op straat. Ze was zelf te bang om te wandelen en kroop door de gangen van het asiel. Ik zei toen tegen mijn vriendin dat het geen zo'n goede keuze was om zo'n angstige hond te nemen. Maar ze was er op verliefd en wou haar perse mee.
Alles ging goed, ik stak veel tijd in de hond en leerde haar langzamerhand alles te vertrouwen. Er kwamen veel mensen in huis, en we hadden ook een dochtertje van 2 jaar toen waar ze goed mee overweg kon. Ook met andere honden kwam ze goed overeen. Mijn ouders hadden 2 honden en mijn broer had ook een hond waar ze dikke vriendjes mee was.
Fast forward 6 jaar later zijn mijn vriendin en ik uit elkaar en is de hond bij mijn gebleven. Een dikke 4 jaar geleden bleek dat Bo plots geen mensen meer in huis tolereerde buiten ons. Haar gedrag was plots zeer agressief geworden naar vreemden. Wat bijzonder moeilijk was aangezien er voor ons dochtertje af en toe speelkameraadjes langs kwamen. Toen ging Bo steeds de tuin in. 1 maal is ze binnen geraakt door een onoplettendheid en heeft ze op een kindje afgelopen, we zijn net op tijd kunnen tussenkomen en het is bij een kleine bijtwonde gebleven.
Tot dan ging de wandeling steeds zonder probleem. Een jaartje later heeft Bo een vrouw gebeten terwijl ze aangelijnd was op wandeling. De vrouw wou ons dochtertje een kus geven maar kwam daardoor te dicht bij Bo die haar uit het niets in haar been gebeten heeft. De vrouw is naar spoed moeten gaan en de wonde moest genaaid worden. Van toen hebben we een gedragstherapeut laten komen en gewerkt aan het gedrag van Bo.
Een jaartje later is Bo uit de tuin geraakt en een hond die op straat passeerde aangevallen . Opnieuw zonder aanleiding. De hond mocht naar de veearts om de wonde te naaien. En natuurlijk opnieuw een gedragstherapeut erop.
Alles ging terug alles tot 2 maand geleden toen ik met een vrouw met haar zoon aan het praten was buiten huis en Bo was aangelijnd. Dicht bij mij en ver van de vrouw, maar in een moment van onoplettendheid heeft Bo de jongen in zijn hand gebeten, zonder waarschuwing vooraf en zonder dat de jongen hiervoor bewogen had. Ik weet dat ik haar nu buiten veel beter in het oog moet houden, en dat deed ik ook, maar blijkbaar kan je nooit 100% controle over de situatie hebben. Maar ik ben vooral bang in huis. Er komen steeds veel vriendinnetjes van ons dochtertje spelen en dan is de hond ronduit agressief. Ik mag er niet aan denken dat ze voor de 1 of andere reden 1 van die kindjes aanvalt. Je kan wel je voorzorgen nemen maar echt veilig is het natuurlijk nooit.
Vanuit mijn hele omgeving krijg ik de raad om de hond te laten inslapen. Mijn ex, mijn ouders en vriendinnen van iedereen krijg ik hetzelfde advies.
Ik ga zoveel mogelijk met de hond gaan wandelen om haar rustig te kunnen krijgen, maar het eist een tol op mijn leven. Ik kan geen bezoek meer ontvangen, ik ben constant bezig met het uitlaten van de hond en doordat ik een alleenstaande vader ben ben ik meestal gaan werken waardoor de hond soms tot 10u alleen zit. Het beheerst zodanig mijn leven dat ik er radeloos van word. Ik word als het ware gegijzeld door mijn hond. Zijn er mensen die in een gelijkaardige situatie gezeten hebben of advies hebben?


Reageren












