Dobby heeft een geschiedenis van epileptische aanvallen, al 10 jaar, dus zijn hele leven. Toen hij 1 was, zeiden ze in het asiel dat hij die week oververhit was geraakt en ze hem naar de douche moesten dragen. Achteraf gezien...
9 maanden daarna, in de stromende regen, 12C ging Dobby in het park tegen de vlakte. Helemaal strak gespannen, kleine bewegingen. Na een paar minuten stond hij weer op en kon hij weer lopen. Dat was dus geen oververhitting. 
Sindsdien heeft hij met tussenpozen van 9-18 maanden af en toe een aanval. Bijna altijd buiten, en altijd gaat hij zwalken, stort hij in, ligt een paar minuten kwijlend en strakgetrokken op de grond en staat dan weer op. Tot twee maal toe zijn die aanvallen gevolgd op spannende dingen: jagend spelen met een greyhound en ontsnapt en zwemmend jagen op vogels.
Sinds gisteren hebben we een logeerhondje, voor één dag, en blijkbaar is de aanwezigheid van een andere hond toch teveel voor Dobby. Hij stond bij het uitlaten daarnet rechts van het voetpad aan wat gras te knagen. Hij loopt verder, gaat naar links, links, links, links als een dronken persoon die zichzelf niet kan rechten, zo het gras in en kiepert daar om. Dus ik zeg al "rustig maar, het is al goed, blijf maar liggen", maar nee. Hij stond op en... liep weer door. Waarschijnlijk is de extra drukte van het logeerhondje hem toch teveel. Noot aan mezelf: geen 2e hond nemen.
De normale aanvallen zijn duidelijke grand mal, echt knock out en duren een paar minuten. Dit was binnen een paar seconden over. Nou ja, liever zo dan anders, maar toch vreemd. De laatste keer was maart 2017, dus best een aardige tijd er tussen.
Maar of dit nou een petit mal/ absence was, of een hele kleine grand mal... iemand een idee?


Reageren




.