"
Nou dat is in ieder geval een duidelijk antwoord, bedankt!
Ik denk dat het voor een groot deel wel 'gewone' onzekerheden zijn hoor. Iedereen is (zeker de eerste keren) bang om iets fout te doen of dingen niet te zien. Dat voeren bijvoorbeeld, dat kan na 60 nesten nog steeds ineens niet gaan zoals normaal. Ik snap het best dat je die zorgen niet wilt hoor, maar denk je dat je dat echt los kan laten als je hond ergens anders pups heeft? Ik zou nog steeds wakker liggen denk ik, hoeveel ervaring diegene ook zou hebben. Ik zou er toch zelf bij willen zijn denk ik.
Die faciliteiten, daar denkt iedereen natuurlijk sowieso anders over. Zelfs voor werkhonden vind ik het niet van belang dat ze op zo'n jonge leeftijd al met honderd en een dingen kennis maken. Ik vind het knap als mensen aan durven te geven dat ze een nest niet zien zitten, doe het goed of doe het niet. Maar als je wel graag een nest zou willen maar het niet zou durven omdat je denkt dat je het niet kan, dan zou dat gewoon jammer zijn
Het stond vast al ergens, maar heb jij wel het laatste woord in bijvoorbeeld de keuze voor een reu? Of vertrouw je blindelings op de fokker?
Ik veroordeel je keus echt niet, ik vind het alleen wel interessant "
Ik ben niet zo van de emotie. Ik ben meer rationeel. Ik wil, zoals gezegd, ook geen nest voor het leuk.
Voor mij zit er dan ook een verschil tussen 'willen gaan fokken' of een eenmalig nestje. Als je wilt gaan fokken zal je dat eerste nestje moeten doen en neem je die kennis en ervaring mee naar het volgende nestje. Maar ik wil dus niet gaan fokken dus de risico's door onhandig geklungel zouden geen enkel ander nut hebben dan de emotie dat ik het zelf zo leuk zou vinden dat eens mee te maken. En ik vind dat dus niet leuk; ik wil helemaal geen nestje.
Voor mij zit er ook een verschil tussen een belangrijke fout maken uit onwetendheid en onervarenheid welk risico je neemt uit egoïsme (het zo leuk vinden eens een nestje in huis te hebben) of een fout maken als ervaren iemand ondanks inzet en het nemen van je verantwoordelijkheid. Het eerste zou ik mezelf nooit kunnen vergeven. Het tweede kan inderdaad gebeuren maar dan was het mij zeker en erger gebeurd. Dus ja.. ik slaap zeer rustig en in volle vertrouwen bij deze fokker.
Faciliteiten.. Mmm.. begint dus al dat ik geen enkele vloer heb die geschikt is. Dat nestje zou dan in de badkamer moeten zitten. Dat is toch niets! Houten vloeren hier en onderburen... Die pups zouden opgesloten zitten in huis tot ze naar hun baasjes gaan. Dat vind ik dus echt zielig. Ik heb wel een tuin maar dan moet ik meerdere trappen af en het is een gedeelde tuin; niet echt veilig dus. Dan moeten we al met z'n tweeën zijn zodat er eentje op en neer kan lopen en eentje op kan letten in de tuin. Wat een gedoe zou dat geven.. een magneet voor de hele buurt.. puppy's in de tuin daar!!! Staan er in no-time ook ik weet niet hoeveel mensen met hun honden... 'socialiseren' met alle risico's van dien. Nee dank je.
En daar is het zo mooi... Volle ruimte en rust. Met geschikt weer kunnen ze naar buiten in een puppyren als ze eenmaal oud genoeg zijn. Op verschillende ondergronden. Gras zal voor hen niet vreemd zijn, klinkers en tegels ook niet. Ze zullen opgroeien met de geluiden en geuren van een schaapskudde. Eenmaal oud genoeg en buiten, kunnen ze die ook op een afstand zien. En de bedrijvigheid die daar bij hoort.. Ik ben ook niet van al dat gesocialiseer maar een nest dat is afgesloten van de buitenwereld of een nest dat op gepaste afstand prikkels meekrijgt, gewoon in alle rust van hun nestje.. doe mij het laatste maar. Dat is zo natuurlijk.
Het was de bedoeling dat we een reu van de fokker zouden gebruiken maar de fokker heeft nu geen reu die geschikt is. Als ze die tegen die tijd nog niet heeft dan zullen we er eentje moeten zoeken en dan heb ik er al eentje op het oog. Maar ik geef de fokker dan het laatste woord. Die moet het er mee eens zijn. Zij kent die reu ook. Heeft er een volle zus van uit hetzelfde nest. Hij heeft voor en nadelen. In het werk is hij absolutly amazing. Wát een beweging, wát een stuurbaarheid, wendbaarheid en snelheid. Echt in één woord wauw. Dingen die Elsa in het werk mist heeft hij, en andersom. Elsa zou voor het ideaal iets meer snelheid moeten hebben en iets meer stuurbaarheid (op de millimeter kunnen werken ipv op de meter) al zou dat nog kunnen komen. Wendbaar is zij ook, minstens even goed. Zijn nadelen; hij was lastig te trainen, koppig. Moeilijke pup ook en dicht als een oester. Juist daarin is Elsa zijn spiegelbeeld; Ontzettend makkelijk te trainen, meegaand, makkelijke pup, heel veel sheepsense en voor een BC opvallend bijzonder open.
Maar ja, wat is wijsheid? Als het aan ons (ik en de reu eigenaar) ligt dan erven de pups de voordelen van de moeder en de vader maar zo werkt dat niet natuurlijk. Voor hetzelfde geld krijg je een moeilijke koppige gesloten pup die lastig te trainen is, weinig sheepsense heeft, weinig snelheid en minder stuurbaarheid.. ben je mooi de aap gelogeerd. Ik heb zelf het idee dat karakter sterker vererft via de moeder maar ik weet niet of dat ook echt zo is.
Dus daar laat ik de fokker, met al haar ervaring, over beslissen. Zij heeft daar ervaring mee. Zij moet hem dus 'goedkeuren' net zoals ik een keuze van haar zou moeten 'goedkeuren'. Uiterlijk heeft voor ons trouwens geen enkele waarde. Ik vind die reu ook niet eens mooi. Maar de mensen op de wachtlijst geven ook geen moer om uiterlijk. Die zoeken een werkhond, geen showhond.