De Groenendaelers die we hier hebben gehad waren elkaars tegenpolen. We hebben ze na elkaar gehad. De eerste was een teef die op de boerderij geboren was en buiten in een ren een kip op het blok kreeg met moeder en de andere pups. Toen ze bij ons kwam was ze heel nieuwsgierig. Liep los mee maar nam wel eens de benen. Met haar heb ik 2 gehoorzaamheids cursussen gedaan en er bestond geen makkelijkere maar o zo dominante teef als zij. Nooit hoeven vechten. Ze nam gewoon een houding aan dat iedere hond af droop. Ze is in de pubertijd wel 2x tegen mij in gekomen en dat werd serieus geparreerd. Daarna nooit meer iets gedaan en de liefste hond die je je kon wensen. Ze lag in huis het liefst bij iedereen, ook bij verjaardagsdrukte. Ze bracht vreemden haar mand en bij wijze van spreken het tafelzilver nog. Heel attent, heel aanhankelijk. Buiten heel allert en ze werkte graag voor je. Een vreemde buiten naderde ze op 2 meter, liep er een rondje omheen en kwam dan strak naast je lopen als ze het niet vertrouwde. Ze zag het als een taak om mee te helpen als je stallen uit mestte of de paarden binnen haalde. Liep altijd op de juiste plek uit zichzelf of strak naast je als je met de krui bezig was. In huis rustig en buiten actief. Samen met de teckel was het tuig. De teckel stal vlees en de groenendaeler at het op. Met spelen trok ze je de trui uit, haha...menig trui gehad met ineens wel extra lange mouwen.
De 2e Groenendaeler teef was totaal anders qua karakter. Als pup stond ze de eerste dag al boven de voerbak te grommen. Haar dat direct bij gebracht dat dat niet geaccepteerd werd. Ze was vinnig, scherper, waakser, ze ging strak achter vreemden in huis staan en kneep soms even met de voortanden in de billen om te waarschuwen dat ze in de gaten werden gehouden. Voor ons heel lief maar moest niks van vreemden hebben, die bleef ze scannen. Met haar tm de GG landelijk gedaan, agility en wat flyball. Ze was enorm dominant en zat direct op iedere hond die maar bij je kwam. Plaste onderweg 10 a 20 x liefst waar andere honden al geweest waren. Zij was in huis erg rustig maar zeer waaks. Ze zonderde zich af bij drukte in huis zoals verjaardagen. Ging dan op een rustig plekje liggen bij de voordeur. Een onbekende kwam gewoon niet binnen als je zelf niet in de buurt was. Toen mijn andere herder uit Griekenland er bij kwam heeft het een jaar geduurd voor ze die geheel op haar grond accepteerde en ik heb haar nooit alleen in huis gelaten met de andere herder. Beide teven.
Kennis van mij heeft een Hollandse herder. Echte grote slanke krachtpatser die op de boerderij leeft. Geweldige hond. Ook erg waaks maar heel lief voor diegene die hij goed kent. Wel een hond die aandacht vraagt en waarmee men zeer zeker ook wandelt ondanks dat de hond altijd vrij rond loopt. Echt een hele leuke hond.
Mijn ervaring met herders is dat ze graag alles voor je goed willen doen en er altijd bij willen zijn. Ze vaak negeren, afzonderen van het gezin en te weinig ergens bij betrekken, geen taken geven etc zou de honden echt afstompen. Ik zou een herder dan echt afraden. Groenendaelers en Tervuerense zijn zelfs heel gevoelige honden. Stemverheffing of hard aanpakken is totaal overbodig en daar kunnen ze ook slecht tegen. Echter vergen ze wel duidelijkheid en leiding. En....je moet er tegen kunnen dat zij zijn waar jij bent. Ben je in de keuken....zij ook. Ben je buiten, zij ook. In de kamer, zij ook. Loop je binnen heen en weer dan kiezen ze een strategisch punt waar ze alles in de gaten kunnen houden. Ze kijken je ook echt aan als je tegen ze praat of met ze bezig bent. Hun woordenboek is best behoorlijk als je veel tegen ze praat. Ze luisteren lijkt het wel mee als je met mensen praat...en ga jij slapen, slapen zij ook.
Reageren
Als je meer wilt weten, of specifieke vragen hebt, geef maar een gil
