Hi Lara ,
Moeilijk hoor! Ik ken het probleem..zit met hetzelfde dilemma. Zelf heb ik 2 buitenlandse herplaatsers , waarvan 1 met behoorlijke angst agressie.. Ik heb deze rakker ,, bij toeval,, in huis gekregen toen ik nog alleen woonde. Dit gaf mij de mogelijkheid om mezelf ,, weg te cijferen,, en alle aandacht etc aan de rakkers te bieden... Reden dat hij zo angstig is , is dodingstation in roemenie, nogal heftige lompe reis van roemenie naar nederland ... Daar zat hij bij een ,, foute,, stichting (hondenhandel) met 30 a 40 honden bij elkaar , verkeerd geplaatst vanuit die stichting wat meteen tot problemen leidde...
Ik heb hem uit t gezin daar opgehaald om te kijken naar zn gedrag op verzoek van die stichting..( die kende ik toen nog niet goed , en toen ik door had hoe t daar ging heb ik ook alles in t werk gezet om ze te stoppen.. (Fiod, dierenpolitie, etc etc helaas is de regelgeving in ned te minimaal maar heb wel bereikt dat ze gecontroleerd worden)
Maar dat is ander verhaal.
Ik ben zelf hondentrainer en heb met heeeeel veeeeel moeite bereikt dat hij mij vertrouwd..Dit ook mede door mn andere hond , want zonder haar was t nooit gelukt! Echter zij is ook een onzeker hondje en deze taak is voor haar eigenlijk te zwaar... ik kan echt alles met hem.. Echter het blijft voor altijd op zijn netvlies staan omdat alle traumas oa in zijn angstfases zijn opgedaan.
Dit betekend dat als ik alleen ben met de rakkers er geen echte problemen zijn, er zelfs leuk contact is etc.. Echter zodra er vreemde mensen zijn dat is t weer mis. Dit zal er nooit meer uit gaan.
Nu is mijn leef situatie inmiddels erg veranderd , en woon ik samen.
Ik kan nu dus niet meer alles volledig op de rakker afstemmen en dit is voor niemand een fijne situatie.
Het heeft inmiddels al 1 bijt incident opgeleverd en een volledig gesloopte deur etc...
Ook ik zit met het dilemma hoe nu verder...
Ik weiger om hem te herplaatsen omdat ik weet hoe men zich erin kan vergissen wat weer gaat leiden tot bijtincidenten , asiels , extra traumas voor mn hondje. Als ik al zie hoe hij is als hij bij mijn moeder is ( die kan ook goed met hem na veeel begeleiding) dan zit hij weg te kwijnen omdat ik en mn andere hond er niet zijn... Bij herplaatsing valt al het vertrouwde voor hem weg en ik weet zeker dat dit hem terug bij af zet of erger...
Dan is er idd het feit dat iedereen een mening heeft , maar wat is nu in belang vd hond en voor jezelf ook haalbaar? Mijn hart huilt ook enorm bij t idee om hem in te laten slapen, want hij is gezond.. En ik heb zoveel bereikt met hem.. Ik ben echt vd rakker gaan houden.
Maar kan ik nog 10 jaar (tis klein hondje , ook nog met pup uiterlijk dus iedereen wil erop af, aaien, schattig etc : ist een hond van 40 kilo roept met al gauw oei : gevaarlijk etc dat heb je met die kleintjes niet want dat is zielig en schattig ) politie agentje blijven spelen , continu dingen in banen blijven leiden etc etc????
Ik heb hem een aantal toch vrij mooie jaren kunnen brengen met veel liefde , geduld , therapieen , bachbloesems etc etc maar zijn trauma zal nooit helemaal verdwijnen evenals de angst agressie. Dat betekend dus 10 jaar niet weg kunnen( want er is geen oppas te krijgen voor hem, dat gaat gewoon niet)
En geloof me : ik heb hemel en aarde bewogen voor hem... Geld erin gestoken , ook met holistische middelen en therapeuten(kijk daarmee uit dat je goede therapeut hebt anders nog verder van huis)
Dus ik huil.... Mn hart breekt maar in mn hoofd heb ik nog maar 1 keus.... Dat zou iedereen rust geven.. Ook de hond zelf , ik weiger om hem nog meer stress aan te doen.
Ik wens je succes met de keuzes die jullie maken en missch heb je wat aan mijn verhaal...

Reageren



