Alle rassen met abnormale, vaak ongezonde proporties.
Platneuzen, scheefruggen, honden met te kleine schedels... ik kan bijvoorbeeld niet blij worden van een franse bulldog, king charles of mopshond. Het karakter kan leuk zijn, maar ik kan moeilijk voorbij het snurken of bolle oogjes kijken, gezien ik uit de praktijk weet tot hoeverre deze rassen kunnen lijden. En dat alleen omdat ze zo "gemaakt" zijn.... ik vind het vanuit mijn dierenliefde, niets.
En klapkaken vind ik niets. Ik loop er van weg, hoe hard baasje ook roept dat het vooroordelen zijn, want zijnes wil alleen spelen. Dat hele "kijk eens hoe lief hij met mijn baby is-fotospam" is hartstikke leuk, maar iets te vaak zijn ze hondagressief en heb ik doodgebeten honden gezien door een klapkaak die ervoor ook zo lief was. Het knopje kan ineens om gaan, en ik moet honden kunnen vertrouwen.
En labradors...maar dat is eigenlijk alleen door de baasjes vaak want labrador zelf vind ik wel leuk. Maar ze zijn vaak erg lomp en lopen los. Ze willen spelen maar zijn best groot en zo'n labrador die tegen je oude hond aanspringt waardoor deze omvalt, of een die vollop de rug van je zieke hond springt...tja.
Nu klink ik vast als een zeur maar het komt er op neer dat ik honden alleen niet leuk vind als dat is vanwege welzijn, of dat nu is van de hond zelf of die van mijn eigen honden. Verder vind ik elk ras wel iets moois. Ik heb dan ook vanalles gehad, kruising mini poedel, flinke terriers, hovawarts, herderkruising je noemt het. Grootte of vacht maakt me niets uit, ook al is de hond paars met oranje hoedje, het gaat me meer om karakter en gezondheid.
Ik ben trouwens volkomen verliefd op de ierse wolfshond maar zal er nooit een nemen vanwege hun gezondheid. Het gaat tegen mijn hele wezen in om bewust een pup te nemen waarvan ik weet dat er een enorme kans is op allerlei nare kwalen en een vroege dood. Ik vind het egoïstisch (zonder hierbij met vingertje te wijzen-ik bedoel vanuit mezelf).