Zijn we weer..
Sinds 4 weken is Beer chemisch gecastreerd (implantaat). Hij was zichzelf niet meer buiten, was alleen maar aan het zoeken, kwijlend en bij iedere grasspriet aan het snuffelen en constant aan het zoeken. Hij bleef ook maar rijden op kussens, niet op ons gelukkig maar op eigenlijk alles wat op de grond lag.
Het rijden gebeurt nog steeds... bijna obsessief soms. Hij steelt zelfs kussens die we weggelegd hebben om erop te kunnen rijden en banjert gewoon over je heen om een kussen te kunnen pakken.
Heeft iemand enig idee of rijden altijd te maken heeft met hormonen? Het maakt niet uit of hij net geslapen heeft of er al een drukke dag op heeft zitten, rijden doet hij zodra hij iets ziet waar dat op kan. Mn moeder wordt er moedeloos en ontzettend boos van en vreest dat we hem door al die hormonen nooit naar een opvang kunnen brengen (soms lange werkdagen) of mee kunnen geven aan een uitlaatservice... We hadden namelijk een fijne dagopvang gevonden hier in de buurt, de honden draaien daar gewoon mee in het gezin. Voorwaarde was wel dat reuen gecastreerd waren of rustig waren, omdat zij veel reuen mee heeft gemaakt die zichzelf gigantisch in de weg zaten en maar bleven rijden en janken. We hadden gehoopt dat dit iets meer rust zou brengen want hij is al de hele dag 'on edge'..
Ik realiseer me dat het nog maar 4 weken geleden is en verwacht zeker niet dat dat implantaat ervoor zorgt dat wij een gehoorzame hond krijgen en dat alle problemen verdwijnen! Maar vroeg me toch af waar dat rijden dan vandaan komt en of dat te maken heeft met chemische castratie die (nog) niet werkt (?)..


Reageren




