Nu ze inmiddels 4,5 jaar is durf ik het wel online te gooien. ;) Wat had ik een spijt van Evy toen ze een pup was af en toe. Zijn weken geweest waar in ik dagelijks heb staan huilen en wij waren met vier, al lag de hoofdverzorging bij mij.
Evy was als pup verschrikkelijk. Beet alles kapot, kon geen seconde alleen of ze had wel weer iets te pakken. Hebben regelmatig bij de dierenarts gezeten omdat ze iets op had wat niet geschikt was voor kleine puppy's, wat weer een flinke rekening gaf. De bench vormde deels een uitkomst. Het was fijn voor als wij weg waren, maar als je thuis bent ga je de pup niet constant in de bench doen. Vond ik gewoon niet kunnen.
Kluiven hielp tot op zekere hoogte. Evy was een zeer levendige pup. Kluiven was lekker en tot op zekere hoogte vormde het een bevrediging, maar daarna ging ze al snel op zoek naar een nieuw avontuur (de meubels). Die twee uur slaap die ze telkens had, waren veel en veel te kort voor mijn gevoel.
Uiteindelijk stond ik huilend bij de instructeur op de hondenschool. We gingen het nog één keer proberen en anders zou ze voor twee weken daar logeren, zodat we allemaal even op adem konden komen. Hoop handvaten mee gekregen en ik kan blij vertellen dat we er doorheen zijn gekomen.
Na alle huilbuien, slechte nachten, gesloopte meubels, kabels, schoenen, sokken, ondergoed, kleden, handdoeken, gordijnen, bureaustoel, etc. kan ik mij geen geweldiger meisje wensen. Het was echt héél zwaar, maar ze is ontzettend stabiel geworden en is nu echt het hondje waar ik 24/7 op kan bouwen. Luistert netjes, komt tegenwoordig alle sokken, onderbroeken en handdoeken brengen ipv slopen (fijne upgrade :P ) en is heerlijk relaxt. Naar slopen taalt ze niet meer, maar kluiven zijn nog steeds erg snel op en geven weinig voldoening. Hahaha.
Ik ben blij dat ik uiteindelijk door heb gezet, want ik had haar nooit willen missen in mijn leven. Het is wel heel pittig en zwaar, zeker als je er alleen voor staat. Maar als de hond eenmaal volwassen is, dan heb je er hopelijk een maatje aan voor het leven!