Hoi!
Onze labrador Benji van nu 3,5 maand heeft soms buien waarin hij echt uitvalt. Hij begint eerst met happen, dan gaat hij naar je blaffen terwijl hij je een beetje uitdagend aankijkt en als je dan terug durft te 'praten' of kijken gaat hij (gefrustreerd) grommen. Tijdens dit alles is hij echt gericht in je handen, lichaam en gezicht aan het (of proberen te) bijten. Een felle 'Au' werkt ineens niet meer in dit scenario. Negeren ook niet meer tenzij je echt de kamer verlaat, waarna hij de kans pakt om dingen te doen die hij niet mag doen (als je in een ander moment de kamer verlaat doet hij dit niet).
Het lijkt vooral te gebeuren als wij op de bank zitten en hij er graag bij wilt, of aandacht wilt terwijl je op de bank zit. Zodra hij op de bank probeert te komen zeggen we verbaal 'No' en 'Af'. 'No' is een woord wat in andere situaties wel werkt. 'Af' Snapt hij ook buiten deze buien. Maar wanneer hij wel in deze bui is lijken de verbale woorden hem juist sterker aan te moedigen, of je het nou streng of juist niet streng zegt: dat maakt hem niets uit.
Het blaffen klinkt echt als een protest in mijn oren, alsof hij de nee niet accepteert of niet snapt waarom hij het niet mag.
Maar omdat ik het gewoonweg niet durf in te schatten dacht ik het even hier aan te kaarten. Waar zou dit gedrag door kunnen komen? Misschien doe ik iets verkeerds? Misschien kan ik dan een juiste manier vinden om het aan te pakken. Ik zou het niet fijn vinden namelijk als hij straks volwassen is en dit gedrag nog steeds zou vertonen. Ik hoop dat iemand dit herkent.
Zou het protest zijn, of juist uitdragerij? Of is dit totaal normaal puppen gedrag wat met de tijd overgaat?
Los van dit gaat het echt super met hem, hij leert heel snel, is super vrolijk en enthousiast. Ook is hij van weinig dingen bang en een allemansvriend. :)


Reageren



