Nu dat ik steeds word beledigd met dit soort posts zal ik ook eens iets van mijn hart doen.
Toen ik jong was had ik enkele traumatische ervaringen met honden, ik was er sindsdien bang van en heb daarna altijd poezen gehad.
Gedurende die periode had ik het idee dat kattenliefhebbers zachte lieve mensen waren en hondenliefhebbers harde agressieve egoisten omdat er steeds een kattenliefhebber klaar stond om mij te troosten, en toevallig steeds een hondenliefhebber om mij te pesten. Dit omwille dat ik steeds slechte mensen trof die toevallig hondenvrienden en kattenhaters leken te zijn en daarmee maakte ik in mijn kinderjaren de link.
Omwille van al die slechte ervaringen met honden moet die vertrouwensband terug aangroeien (ik verstond de lichaamstaal niet van een hond en ben toen meermaals agressief benaderd door honden) maar heb ik dus geen ervaring met honden vanuit een "neutraal" standpunt.. pups dus.. honden die niet zijn mishandeld zoals die uit het asiel die mijn ouders steeds aanschaften.
Mijn vrouw heeft wel positieve ervaring met honden en ik zou het aan haar kunnen vragen wat ik moet doen maar als ik hier alleen zit gooi ik dat graag eens op een forum bij hondenkenners om dan sneller een antwoord te krijgen.. en dan krijg ik meerdere ideeën waaruit ik het meeste gepaste antwoord kan kiezen. Ook heb ik 2 jaar terug iets zwaar traumatisch meegemaakt dat vandaag nog steeds op me weegt, en waarvan wonde recent terug opengereten werd (figuurlijk).
Als ik bepaald reacties lees waar men geen rekening houdt met mijn onervarenheid en de frustratie die daaruit voortvloeit, en me steeds afbeeld als een hondenhater en dus een slecht mens (je haat toch ook automatisch je partner niet bij elke discussie waar je elkaar niet verstaat?).. en dat terwijl ik ondertussen een ander gevoel heb (ik heb mijn angst overwonnen en heb nu respect voor honden).. dan begint het bij mij terug te borrelen en denk ik terug aan dat gedacht dat ik vroeger met me meedroeg waar ik dacht dat alle hondenliefhebbers klootzakken waren (excuseer voor mijn taalgebruik).
Want dat idee geven jullie mij op de manier dat jullie mij benaderen en als het niet lag aan enkele lieve mensen op dit forum waarvan ik heb ondervonden dat zij zeer gevoelig en begripvol zijn, dan zou ik op dat idee voortgaan en hier nooit terugkomen.
Maar ondertussen (dankzij de hulp van de posters hier) heb ik geleerd dat de keuze van dier je karakter niet perse definieert. Het zegt wel iets over je karakter, maar niet het hele verhaal.
Ik merk zo namelijk dat hier minstens 2 mensen zitten die een groter hart bezitten dan de liefste kattenliefhebbers die ik ooit heb ontmoet.
Maar elke dag word ik er nog steeds aan herinnerd dat er mensen zijn die GEEN rekening houden met de situatie van anderen en ik moet toegeven dat ik voor hen mijn geduld en respect begin te verliezen. Vooral met mijn levenservaring waar er de ene sme*rlap na de andere op je pad komt.. en dat al bijna 10 jaar aan een stuk.. Er mag eens een einde aan komen.
Maar wat ik van jullie vraag is aub rekening te houden met:
1) Ik niets van honden afweet (weinig tot geen ervaring en daarom vraag ik raad)
2) Ik ondanks wat beweerd word niet alleen het slechte maar ook het goede in honden zie.
3) Ik mijn titels en posts "extreem" formuleer omdat ik al vaker heb meegemaakt dat mijn berichten onduidelijk zijn, en ik wil gewoon vermijden dat dit gebeurd door "duidelijk" te zijn. Ik begrijp dat mijn posts daardoor "extreem" overkomen maar ik ben gewoon dat mijn woorden anders worden verdraaid (en nu is het dit weer...).
Ik vind het niet ongewoon dat ik bepaalde ongemakken wil minimaliseren om het voor mij makkelijker te maken Yuna zo goed mogelijk te accepteren want een Trauma schakel je niet zomaar uit..
En bij mij gaat het verder dan mijn ervaring met honden... wie mij en mijn zoontje gekend heeft begrijpt dat ik ooit beloften heb gemaakt en dat mijn woord die ik hem toen gaf voor mij heilig is..
(Ik had hem een mooie kerstboom met versieringen en lampjes beloofd, en een mooie groene tuin met een tuinhuis met afdak waar ze konden spelen in de zomer..en een speeltoestel.. Ook al ben ik akkoord met hier en daar een gat in de tuin.. voor mij hoeft het heus niet perfect te zijn.. maar ik had het wel zo beloofd. En in mijn verdriet (wegens dat zijn begrafenis ons veel geld heeft gekost) heeft de tuin bijna 2 jaar opengelegen (ik kon fysiek niets meer af, ik liet me hangen.. had bijna geen levensvreugde meer.. :'( )
Ben ik plots een hondenhater en een slechte mens omdat ik mijn verdriet nog niet volledig verwerkt heb (heb er dan ook nooit de tijd voor gekregen hulp zoeken kost geld, iets waar ik altijd tekort aan heb)?
Ik probeer mijn best te doen om een tussenweg te zoeken waar ik en mijn vrouw samen onze pijn kunnen verwerken... want zoiets.. dat verwerk je niet tussen de soep en de aardappelen... Zij zoekt wellicht ook wat liefde via Yuna... en ik heb ook liefde nodig.. daarom dat mijn vrouw Yuna in huis heeft gehaald (ze houdt zowiezo van honden).. en daarom dat ik mijn best doe ondanks mijn slechte ervaringen om een band te krijgen, gewoon om mijn vrouw te steunen want ik wil haar niet ongelukkig zien..
Tot zover toe is de liefde er nog niet helemaal, maar Rome is niet op 1 dag gebouwd en uiteindelijk zit je nu al met een situatie waar de vrouw van Yuna houdt, en ik haar niet haat en eerder gelijk behandel als mijn poezen. Ik heb momenten waar ik me irriteer als er iets stuk gebeten is, maar ook momenten waar ik haar bij me pak omdat ze er dan even schattig uitziet.. Eergisteren kwam mijn vrouw zeggen dat de hond een stuk uit het tapijt had gebeten.. was irritant om te horen maar echt kwaad maakte ik me niet..want ja.. een hond is een hond en die halen nu eenmaal "kattenkwaad" uit zoals ze dat zeggen. Ik hou er rekening mee dat jonge pups wat wilder kunnen zijn en dat het wel zal minderen als ze groter is. Ik persoonlijk vind dat geen slecht begin, maar om mijn relatie met Yuna daarom "slecht voor de hond" te noemen?... Misschien zijn het jullie die alles misschien "te" perfect willen? Ik vind Yuna een schattig hondje dat af en toe nog eens stout kan zijn, maar dat is bij kinderen toch ook zo? Waarom het dan zo pessimistich bezien als iemand dit opsomt op het forum en hulp vraagt? Ik wil alleen mijn hondje begrijpen zodat ik bepaalde ongemakken kan verminderen. Dat is net mijn poging om de band aan te sterken. Dit is de laatste keer dat ik mij hier voor ga verantwoorden. Wie me nochmaals een respectloos antwoord geeft gaat leren dat ik even hard kan bijten als een hond, maar dat is dan ook mijn chinese horoscoop.
Reageren
