De mijne deed dat ook. Ik heb bij wijze van spreke een half jaar met het schaamrood op de kaken rondgelopen. Ook thuis haha.
Mijn hond wilde me gewoon vanalles duidelijk maken. En niet zomaar wat, nee gewoon alles.
Een half jaar laten (thank god) merkte ik ineens dat ze zich bewuster werd van haar blafgedrag, haar blaf soorten vormden zich. Ze kreeg ineens allerlei soorten blafjes. Hard (bij bezoek/waaks) maar ook binnensmonds. Naast die blafjes ontstonden er ook ineens allemaal soorten hijgjes en snufjes. Het blaffen doofde langzaam uit. Nu blaft ze alleen nog als ze geluid hoort wat ze niet kent. En bij bezoek.
Het is ook een proces van ouder worden (helaas haha).
Ik raad je aan om er niet te veel de nadruk op te leggen.
Bij de buren heb ik bij wijze als ludieke actie een enveloppe afgegeven met een bedankt voor begrip kaartje. Dat we echt ons best deden het blaffen in te perken (dmv afleiden) maar dat we ook begrepen dat het niet altijd prettig is om naast een blaffer te wonen. Voor de grap hadden we oordopjes in de enveloppe gedaan. De buren vonden het gelukkig grappig!
Succes, sterkte, houd moed en houd geduld