Ik heb momenteel drie honden wat voor één mens vrij pittig is, zeker aangezien ze een traumatisch verleden hebben, niet los kunnen lopen, etc. Het is een uitdaging om iedere dag te voorzien in hun behoeftes, zéker op de dagen dat ik zelf weinig tijd heb of ziek ben, want ook dan MOETEN ze hun beweging/aandacht krijgen, ik kan het niet aan iemand anders overlaten. Máár.. ze hebben ook ontzettend veel aan elkaar. Wat dat betreft wil ik nooit meer terug naar één hond, maar twee zou misschien makkelijker zijn dan drie, haha. Ze slapen samen, spelen samen, jagen samen op muisjes in de berm, stellen zich op als team in stress-situaties of bij ontmoetingen met andere honden (niet altijd prettig voor mij als baasje), ze zijn wat dat betreft onafscheidelijk en ik ben ook ontzettend blij dat ik ze een hondenmaatje kan bieden.
Naast honden heb ik ratten, een groepje van vier momenteel, volgende maand komen er twee bij. Ratten leven niet zo lang (2-3 jaar) en ik zorg dat ze altijd minimaal met zijn viertjes zijn, voor het geval er één of twee weg vallen door ziekte of ouderdom. Ik lees echter zó vaak dat mensen ratten alleen houden, terwijl het écht groepsdiertjes zijn.
Ik denk dat het probleem is dat mensen bij de aanschaf van een dier enkel denken "wat wil ik?" en "wat moet mijn huisdier kunnen/doen?". Mensen hebben vaak een heel wensenlijstje. Klein huisdiertje, moet knuffelbaar zijn, moet intelligent zijn en truukjes kennen, dat soort dingen. Eigenlijk moet de hoofdvraag zijn, "wat wil dit huisdier?" en "wat heeft dit dier nodig?". Pas dan kun je bepalen of een bepaald huisdier wel of niet in jouw situatie past.