Mijn ouders hebben een nestje pups van de zus van mijn reu (gezond gefokt). We wonen vlakbij elkaar en ik help met alles rondom de dracht en het nest.
Mijn reu is er van het begin af aan bijgeweest. Zijn zus gaf de dag van de geboorte zelfs aan het fijn te vinden dat hij er was. Hij steunde voornamelijk zijn zus, de pups vond hij een beetje spannend. Af en toe ruiken, verder alles op gepaste afstand volgen.
Vandaag zijn de pups twee weken oud. Moederhond heeft het zwaar, het is een groot nest en ze is duidelijk erg moe. Sindskort slaapt ze af en toe buiten de kist bij.
Zodra moeder even haar rust neemt, neemt mijn reu de zorg van de pups op zich. Hij stimuleert hen om hun behoeftes te doen en likt de pups daarna schoon.mHij neemt deze taak erg serieus.
Moederhond vindt dit allemaal goed, wel fijn zelfs. Zodra zij weer opgeladen is, komt ze hem helpen en doen ze het samen.
Herkent iemand dit?
Van andere fokkers hoor ik vooral verhalen over dat de reu (gepaste) afstand moet houden van moederhond.
Reageren
Maar ze is een stuk kleiner dan de rest en heeft de meest zware bevalling gehad, ze was de laatste die kwam. Dus ze is sneller moe en zodra ze aanligt valt ze heerlijk in slaap. En dan wordt ze aan de kant geduwd. Dus we leggen haar meer aan en voeden haar daarnaast bij 
