Ah wat leuk, ik word ook helemaal blij van je verhaal. Idd alsof het zo moest zijn.
Het is een prachtige hond zeg. Ik keek gelijk even bij de portugese rashonden, altijd leuk om te kijken of je iets herkend. Vond hem wel een beetje iets van dit ras weghebben
http://www.google.de/imgres?imgurl=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/5e/Cao_de_Castro_Laboreiro_Ruede.jpg&imgrefurl=https://en.wikipedia.org/wiki/C%25C3%25A3o_de_Castro_Laboreiro&h=480&w=640&tbnid=2PBSLhOGyLxQ5M:&tbnh=150&tbnw=200&usg=__SERxLSWy44OeFTKPjT-JRnr_q_M=&docid=iBP74dIUfinezM&itg=1
Super dat je voor de volle honderd procent voor hem gaat!
Toen wij Lola ophaalden had ze de halsband om die ze in het asiel droeg, we zijn toen na een korte wandeling meteen de auto ingegaan en naar huis gereden, en vandaaruit in een parkje nog even kort gaan wandelen zodat ze gelijk klaar was voor de nacht, we konden haar pas in de avond afhalen.
Eerst wilde ze niet naar binnen, kende zoiets niet, maar met een paar aanmoedigende woorden sprong ze toch het huis in, daar heb ik haar riem afgedaan en voor alle zekerheid de halsband omgehouden,len haar muilkorf afgedaan. Dom genoeg probeerde ik haar toen te aaien, wat ze niet aprecieerde en veranderde in een soort grauwende wolf. Weer moest ze gerustgesteld worden. Ze sprong daarna op de bank (de eerste en enige keer van haar leven) en daarna ging ze heel onrustig rondlopen, en dat duurde, uiteindelijk begreep ik dat ze in mijn buurt haar rust niet zou nemen dus ben ik de kamer uitgegaan en met de deur open in bed gaan liggen (slaapkamer was toen in ons oude huis naast de woonkamer) en heb haar de hele nacht niet meer gehoord.
De volgende ochtend had ik in mijn naiviteit gedacht een heerlijke wandeling te gaan maken met haar, maar buiten was het veel te stressvol, ze sprong tegen mijn hielen (teken van stress om aan te geven dat ze het veel te spannend vond, maar ik toen helaas nog niet door had) en viel uit naar auto's die langskwamen en ook mensen, dus heb ik het kort gehouden en op die manier gingen de eerste dagen voorbij.
Inmiddels had de stichting gebeld hoe de eerst nacht ging en ik vertelde dat ze ook mij gebeten had (ze had in het asiel ook al mensen gebeten omdat ze niet in de transportbox wilde) maar dat dat mijn fout was omdat ik haar wilde gaan aaien en zij dit blijkbaar niet snapte.
Ik kreeg toen wat regeltjes mee hou je je zou moeten gedragen tov herplaatsers wat ons goed gedaan heeft, en ook ben ik lid geworden van dit forum, geleerd over hondentaal, zodat ik kon "lezen" hoe ze zich voelde en me daaraan aan kon passen.
Bij Jenna was het weer anders, die kwam binnen, liet zich aaien, leek gewoon nieuwsgierig en onderzoekend, geen spoor van agressie, een heel zachtaardig type. De eerste nacht heb ik op de bank geslapen, en ze heeft geen kik gegeven.
Maar ook zij heeft natuurlijk haar dingetjes, ze is niet aardig tegen andere honden (ik krijg de indruk door angst en slechte ervaringen), is hoewel ik haar op het plaatje herderachtig vond en er vast wel herder in haar zit, een echte jachthond, ze kan niet los, tenminste soms wel maar alleen heel gedoseerd anders is ze weg een spoor achterna. Achteraf heb ik gegoogled op poolse hondenrassen en is ze sprekend een ogar polski, een poolse jachthond, ook qua karakter.
Succes! Hoe heet de hond of hoe gaat hij heten?