Het heeft een hele tijd geduurd totdat ik een topic kon openen over mijn mannetje.
Vele mensen hebben mij al gesproken en me enorm gesteund.
Ik heb het er nog steeds heel erg moeilijk mee, maar wil nu toch graag zijn verhaal delen. Want dat verdient hij.
In januari 2013, op een ijskoude winterdag, ging ik met mijn moeder naar de opvang. We zouden 'gewoon' gaan kijken hoe zo'n opvang werkt. Ik kwam binnen, en zag meteen twee bruine oogjes. Alsof ik naar die ogen werd toegetrokken. Ik liep verder, want we hadden duidelijk afgesproken dat er geen tweede hond in huis kwam.
Mijn moeder liep echter in een rechte lijn naar die twee ogen toe. Ze praatte tegen hem, stelde hem gerust. Hij was duidelijk bang.
Ik heb van een afstandje staan kijken. Na een half uurtje riep mijn moeder me bij haar. ''Kijk eens hoe lief hij is, zijn kop ligt helemaal in mijn hand. Ik weet dat een eigen hond een droom is van je. Vind je hem leuk?''
Nou en of, ik vond hem fantastisch. Die twee bruine ogen, die ons betoverden. Die vertelden dat hij met mij mee wilde.
We namen Odi mee. Meteen in de auto kroop hij al tegen me aan. Hij was mager, had zijn puppyvacht nog, maar was al wel 8 maanden oud. Ik weet nog dat ik zei: ''Odi, ik zal alles doen om jou gelukkig te maken.''
En dat heb ik gedaan. Ik heb hem geleerd dat de wereld niet eng is, en als hij het echt eng vond, dat hij bij mij altijd steun kon vinden. We werden in een paar maanden enorm close. We deden alles samen, ineens draaide mijn wereld om hem.
De opleiding die ik ging volgen, was om hem in de toekomst te kunnen verzorgen. Ik ben mijn rijbewijs gaan halen, zodat hij los kon lopen wanneer we wilden.
Ik ben zelfs gaan kijken voor een maatje voor hem.
Het is geen geheim dat Odi geen makkelijke hond was. Hij is altijd onzeker geweest en heeft altijd angstagressie gehad. Ik was zelf ook onzeker, heb gedragstherapie met hem gevolgd en heb keihard aan mezelf gewerkt. Voor hem.
Ik heb mezelf veranderd om hem te kunnen begeleiden. Ik ben sterker geworden, voor hem. Door hem.
In oktober 2014 veranderde er iets in zijn gedrag. Ik had me net op de wachtlijst laten zetten voor een pup.
Odi reageerde onvoorspelbaarder. De gedragstherapeut heeft ons intensiever begeleid, en het leek langzaamaan beter te gaan.
Odi kreeg al standaard Bach Bloesem, speciaal voor hem samengesteld. We hebben ook antidepressiva en kalmeringsmiddelen geprobeerd, maar dat had geen (goede) invloed op Odi.
Ik weet nog dat ik tegen de fokker van mijn pup heb gezegd toen de pups 2 of 3 weken oud waren: ''Ik wil geen pup, ik doe het niet. Ik durf geen pup bij Odi te zetten.''
Maar in die paar weken knapte Odi op. Ik had de hond die ik kende weer terug. De pup kwam dus wel.
En wat was het geweldig. Odi nam het beestje op alsof het zijn eigen zoon was. Bloeide helemaal op in het bijzijn van Aiden. Ik was gelukkig. Mijn eigen roedeltje, en ze hadden zo'n prachtige band samen.
Na een paar maanden begon Aiden Odi te ontwijken. Hij wilde niet meer met Odi spelen, liep met een grote boog om Odi heen. Ik vond het vreemd, want ze speelden zo graag met elkaar.
Een aantal weken later begon Odi agressie naar mij te laten zien. Ik schrok ervan, heb het overlegd met de gedragstherapeut. We hebben er aan gewerkt, maar de gedragstherapeut zei heel snel: ''Dit is geen gedrag. Ik zou hem lichamelijk laten checken.''
Met lood in mijn schoenen ging ik naar de dierenarts met mijn soulmate. Bloedonderzoek, urine-onderzoek, alle gewrichten en spieren nakijken, alles is gecheckt. ''Gezonder dan deze hond kan niet.'', hoor ik de dierenarts zeggen. Wat een opluchting!
Hij kreeg voor de zekerheid pijnstillers mee, voor het geval dat hij wel ergens pijn had. We weten allemaal dat Odi veel te hard was voor zichzelf.
De pijnstillers hielpen niets. Een week later stond ik weer bij de dierenarts in de spreekkamer, met Odi, in tranen. Ik wist wat dit betekende. De dierenarts zei het hardop voor me. ''Je weet dat hij niet beter gaat worden. Odi heeft iets in zijn hoofd zitten wat dit gedrag veroorzaakt. Het groeit hard en is zeer agressief.''
Mijn wereld stortte in. Mijn mannetje. Nog geen 3 jaar bij mij. Het is niet eerlijk. Thuis ben ik letterlijk huilend om zijn nek gevallen. Ik wilde nooit huilen waar Odi bij was, want Odi snapte dat niet en raakte dan gefrustreerd. Maar ik kon niet meer. Ik wist niet meer waar ik het moest zoeken. Hoe kan ik nou zonder mijn mannetje? De hond waar ik voor leef?
Ik wilde de komende weken nog van hem genieten. Wilde dat hij nog meer liefde van mij zou voelen. Ik wilde dat hij wist dat ik alles voor hem overhad. Dat ik alles zou doen om hem gelukkig te maken.
Maar Odi zou niet meer gelukkig worden.
Ik wilde de tijd nemen om afscheid te nemen, maar Odi gaf duidelijk anders aan. Hij lag hele dagen vrijwillig in de bench, wilde niet eten, durfde de straat niet meer op. Hij reageerde onvoorspelbaar en agressief naar mij, naar mijn ouders, naar mensen waar hij al vanaf het begin gek mee was, en naar Sascha en Aiden.
Af en toe wilde hij mee de straat op, en kreeg ik meteen weer hoop. ''De dierenarts heeft vast een verkeerde diagnose gesteld. Kijk maar, Odi wordt beter!'' Een paar minuten later trok hij me dan over straat op weg naar huis, omdat hij het toch wel heel eng vond. Of hij probeerde een voorbijganger te grijpen.
31 Augustus was het zo ver. Ik had voor de middag afgesproken. Dan zouden we de ochtend nog hebben om samen te zijn.
Aiden zou mee gaan. Om afscheid te nemen van de hond die hem in zijn hart had gesloten. Die hem de wereld heeft laten zien. Die hem heeft beschermd.
Daar zaten we dan, bij de dierenarts. Ik wilde me sterk houden. Odi moest niet ongerust raken. Hij kreeg zijn eerste prikje. De dierenarts gaf ons de privacy en ik praatte zachtjes tegen Odi. ''Rustig maar jongen. Ik ben bij je. Ik ben altijd bij je.'' Ik merkte dat hij ertegen vocht. Ergens voelde ik dat hij wist dat ik niet zonder hem kon.
Na een half uur zakte hij weg. De dierenarts zei nog: ''Hij is echt weg. Het lijkt van niet, omdat hij nog met zijn tong beweegt. Maar Odi is een vechter, een overlever. Hij is heel sterk.''
Ik begon te huilen. Mijn lieve jongen. Hier, met zijn kop op mijn schoot. Ik had hem zoveel meer gegund.
De dierenarts keek me aan, en ik knikte. Hij kreeg zijn laatste prikje.
De rust die over Odi heen trok, gaf me kippenvel. Hij lag zo vredig. Geen stress meer, geen angst meer, geen onzekerheid meer.
Ik weet dat Odi vrede heeft gevonden. Maar het was voor mij de meest verschrikkelijke beslissing ooit. Ik ben mijn soulmate kwijt. De vriend waar ik alles mee deed, waar ik alles voor deed.
Ik houd me voor dat ik hem ooit weer zie. Dat hij op me wacht. Tot die tijd doe ik mijn best om hem trots te maken.
Want alles wat ik de afgelopen jaren heb gedaan, was voor hem. De komende maanden en jaren moet ik leren om dit voor Aiden te gaan doen, dat weet ik. Maar voorlopig blijft het nog voor Odi.
Ik weet niet hoe ik over dit verdriet heen moet komen. Soms voelt het alsof ik het niet aan kan om zonder hem door te leven. En soms heb ik het idee dat hij nog steeds bij mij is.
Odi ~ 05.05.2012 - 31.08.2015.
''If love could've saved you, you would have lived forever.''
Reageren
ik vroeg het me ook al af, maar ik dacht als ze het wil vertellen dan doet ze dat wel uit zichzelf en dat respecteerde ik.
