Wij hebben bijna negen jaar een Jack Russell. Het is een pittig beest, maar goed: dat weet je vooraf. Sinds een paar weken hebben we echter ook een zoontje. Je raadt het al: de Jack Russel kan niet overweg met onze zoon.
Vooraf hebben we de hond bij alles betrokken en laten we haar aan alles ruiken wat we in huis halen voor de kleine. Als onze zoon echter beneden is (waar de JR ook is) dan piept en blaft de hond omdat ze aandacht wil. Hierdoor raakt onze zoon gestresst, waardoor mijn vrouw gestresst raakt waardoor ik dan weer gestresst raak. Kortom: dit is voor niemand een prettige situatie.
Ik heb reeds overleg gehad met de gedragsdeskundige van de dierenarts. Die adviseerde een DAP-halsband. Tevens adviseerde ze om de hond te negeren als de baby er niet is en de hond aan te halen als de baby er wel is. Klinkt goed, maar het werkt niet: als de baby iets onverwachts doet (bewegen of geluid maken), dan springt de hond op schoot en begint ze te piepen en te blaffen. We hebben het nu een week geprobeerd op de geadviseerde manier, maar het werkt niet omdat de hond het niet snapt en we zien dan ook geen enkele verbetering. Het is zelfs zo erg dat mijn vrouw de kleine soms maar boven voedt, zodat ze geen stress krijgen door de hond. Door deze situatie zitten we met de handen in het haar.
Het is inmiddels zelfs al zover dat we er aan denken om de hond weg te doen als er geen verbetering optreedt. Dit kan een maandje duren (veel langer zal het niet zijn), maar is (helaas) wel de laatste optie die we hebben.
Iemand tips wat we kunnen doen? Volgende week ga ik sowieso de dierenarts weer raadplegen. Uiteraard willen we de hond niet kwijt, maar voelbare stress is niet prettig en moet aan worden gepakt.








Een gedragsdeskundige komt in huis en bekijkt
Lieve familie,
taan ze allebei.









3 doggies