" Ik vind wel dat hij zijn grenzen aan haar duidelijk mag maken als ze samen bezig zijn. Ik ben wat terug houdend om hem dan terecht te wijzen voor een grom.
Ik heb uit een paar cursussen met hem voor zijn angst-agressie geleerd dat het komt door zijn gebrek aan controle over situaties. Ik probeer hem dan ook juist die controle te geven, door hem toe te laten te reageren.
Mijn volwassen hond weegt 25 kg en mijn pup zal op volwassen gewicht 5 kg zijn. Indien het te fel escaleert heb ik dus een probleem. Indien ik merk dat hij verstart, tanden laat zien en zijn oren plat legt dan weet ik dat het serieus is en dan grijp ik in. Dan roep ik en daardoor geef ik de kans aan de pup om weg te geraken.
Het voelt als een dun lijntje aan waar ik op loop tussen de hond laten doen of ingrijpen en als ik een fout maak is dat of nadelig voor mijn pup (kan gebeten worden) of nadelig voor mijn angst-agressieve reu (die vertrouwen in mij verliest).
De eerste dag dat ik de pup in huis had, stond ik in tranen omdat ik geloofde dat het nooit goed ging komen en ze altijd apart moesten blijven. Ze hadden elkaar 1 keer ontmoet buiten ver weg van huis en hij had 1 keer naar haar uitgehaald (vlak bij de auto op het einde)
Nu 2 maanden verder vertrouw ik ze los samen terwijl ik boven ben. (Als ik uit huis ben, zit de pup in een kooi en de grote hond in de zetel), ik heb dus al meer bereikt dan ik had durven hopen.
Toch voel ik me zo hulpeloos als ik de spanning zie stijgen, mijn volwassen hond zie gestresseerd worden en mijn pup naar mij toe rennen. Ik moet hier de rol opnemen van verantwoordelijke, die iedereen eerlijk behandel.
Dank jullie wel voor jullie meningen. Ik ga ook zeker zorgen dat als mijn volwassen hond rust nodig heeft en die neemt, dat de pup uit de buurt blijft met haar hevig gespeel. Dat zal hem ook veel doen denk ik "
Het is dus niet goed om hem terecht te wijzen voor een grom. Dat is comminiceren, hij maakt je pup iets duidelijk.
Dit zul je voor moeten zijn.
Waarom gromt hij op dat moment?
Is je pup opdringerig, te druk, laat die hem niet met rust?
Haal je pup,weg voordat je hond gromt.
Stel, je kleine neefje is op bezoek en die loopt je de hele tijd achterna, wil je aandacht, met je spelen. Jij wilt even een moment voor je zelf en
hij gaat gewoon door. Je ergert je aan hem en snauwt hem weg.
Voor je neefje niet leuk, die krijgt een snauw, voor je zelf ook niet, je ergert je rot aan je neefje en werd boos. Boos worden is niet leuk.
Beter dat de moeder als het neefje vervelend is, hem even naar bed doet, of even een plekje te geven om zelf iets te doen. Of de moeder gaat zelf even met het kind spelen. Zo krijgt het neefje geen brul van jou, jij vind je neefje lief en hoefde niet boos te worden.
Zo leert je neefje, jou met rust te laten als je daar behoefte aan hebt.
Goed we zijn mensen, maar dit om een idee te geven hoe het is als je oudste je jongste moet corrigeren.
Wat het (ik ken je niet en je hond) met angst agressie ook is, je noemt geen controle hebben, maar de onvoorspelbaarheid van iets, kan ook zorgen voor onzekerheid, angst, wat zich in de agressie uit.
Pups zijn onvoorspelbaar. Ze kennen elkaar misschien ook nog niet door en door, weten nog niet 100% wat ze aan elkaar hebben.
Als jij elke keer zelf ingrijpt en helpt, wordt het weer voorspelbaar voor je hond. Die weet dat de pup geen kwaad kan, optijd wordt weggehaald. Dit geeft rust voor je oude hond. Zo weet hij waar hij aan toe is,
Een angstige hond, zou ik nooit het zelf uitlaten zoeken, zorg dat je er voor hem bent en help hem.
Zo voelt hij zich gesteund.
Controle kan je nooit helemaal krijgen, je kan wel zorgen dat dingen voorspelbaar worden.
Buiten opstraat, als er een vreemde hond aankomt, daar heb je nooit controle over. Wel op wat je zelf kan doen, omlopen. Als je dit consequent doet, weet je hond wat hem te wachten staat ook al krijgt hij geen controle op de andere hond