Zo zo, dat was wat om bij te lezen haha. 
Voel me al 2 dagen niet zo lekker. De rillingen lopen over mijn rug. Zal het door het begin van de herfst komen?
Jij ook al Roxy?
Ik kan ze maar niet vinden sylvia, de rood met witte stippen paddenstoelen. Kom ze altijd tegen als ik ze niet zoek..
Wat is de natuur toch mooi eigenlijk.
Voordat we Daya hadden zat ik eigenlijk altijd maar binnen. Nu kan ik er geen genoeg van krijgen!
Wat een lieve puppen foto Willemijn!
*smelt*
Gisteren met Daya wel een paar flinke wandelingen gemaakt.
Daya had ook wat gevonden: een drol! En niet zomaar één! Het wc papier lag ernaast...
Ik wist meteen dat het mensenpoep was, want daar heeft ze wel zo'n ontzettende interesse in!
Gelukkig net op tijd kunnen voorkomen dat ze er een hapje van nam.. iew! "Daya? OH, DAYA! NEEEEEE!" 
Mijn dag begon vandaag al goed trouwens. Vanmorgen iets voor 6 liep ik naar beneden en ik zag in mijn ooghoek iets bruins/zwarts. Ik keek, liep door, keek nog een keer. Een gigantische huisspin!
Ben halverwege de trap naar beneden gesprongen met een luide "Whoooooo-hooooo-hooo!!" Ik was wel meteen uitwakker! Wat ben ik blij dat ik nog thuis woon. Mijn moeder heeft de spin gevangen en buiten gezet. Dan gaat dat beest maar in de schuur wonen!
Dat is toch wel het enige en grootste minpuntje van de herfst!! De hele kleintjes vind ik niet erg, die zet ik ook buiten.
Maar die grote! Ze zijn zo snel en..en..gewoon zo eng! 
Deze avond na werk nog een grote ronde gelopen met Daya en het regende. Mijn hoofd zit zo dicht (van de verkoudheid) en knallende hoofdpijn, dat het me niks interesseerde dat er opeens een klein, loslopend hondje voor Daya's neus stond te keffen. Ik bleef zo rustig. En.. het hielp, schijnbaar. Ze was wel alert, maar maakte geen aanstalten om te gaan trekken. Ze snapt het alleen nooit zo goed dat hondjes voor haar neus komen blaffen haha.
Ze zag de hond ook pas toen hij eenmaal voor haar neus stond. Er kwamen wat auto's aan, dus het baasje kon de hond niet meteen ophalen en ik vond het ontzettend lullig om dan maar door te lopen. Later nog 2 honden tegengekomen en weer luisterde ze, voor haar doen, keurig. Alles leek in slomotion te gaan. Met de laatste stootjes energie heb ik nog even met haar kunnen spelen.
Naar huis gegaan, gegeten (ik proefde er niks van). Toen in bed gekropen van de kou en de rillingen (ben er net uit).
Daya heeft bij me (lees: op me) gelegen. De rest van de avond/begin nacht houden we het rustig en we gaan vandaag/deze nacht niet meer. Daya ligt nu in diepe rust op de bank.
Morgen ben ik vrij, moet nog verzinnen wat we gaan doen. Ik hoop dat ik me morgen wat beter voel. Voel me niet ziek van harte, maar prettig is anders..