"
Je schrijft dit met enige triomf, zo lijkt het!
Maar ik vind dat je je hond beter thuis had kunnen laten!
Je neemt je hond mee op visite naar je schoonouders waar ook kleine kinderen op bezoek zijn.
En 'dat kind' zoals je het herhaaldelijk noemt, heeft nog niet het verstand en inschatting's vermogen van een volwassene. Daarbij is het motorisch nog compleet onderontwikkeld. Affectie en toenadering gebeurd nog uiterst onhandig en ruw.
Waarom moest het kind continu de hoek in gestuurd worden omdat er een hond in het gezelschap verkeerde? Had jouw hond niet in de hal of bijkeuken gekund? Dat vind ik nu dus echt de hond boven het kind plaatsen.
Daarbij hield je je hond tussen je benen geklemd en ontnam je haar de vrijheid om weg te kunnen. Vervolgens was je dus niet oplettend genoeg om te voorkomen dat 'het toch' mis ging!
'Dat kind' en 'die moeder' zoals jij ze noemt. Zijn in jouw beleving volkomen fout.. maar ik mis absoluut jouw eigen inschatting's vermogen en adequaat handelen in deze.
En dan schrijf je kort hiervoor nog dat jij bijten 'altijd' voor bent!
''Mijn hond heeft nog nooit hoeven brommen of op een andere manier duidelijk hoeven maken dat ze iets niet prettig vind''
Huh?? "
Het was een kerstdiner, van 15 uur in de middag, tot 1 uur 's nachts. Luca was 11 maanden, die laat ik niet alleen.
Vind dat zij hun kinderen beter in de gaten had moeten houden. Dat kleine neefje, heeft de andere kinderen gebeten geknepen en geslagen, maar dat terzijde.
Ik ging heel bewust steeds ergens zitten, waar de kinderen niet waren, kwam dat kleine neefje weer, ik naar buiten, naar het balkon, naar de beneden wonkamer, zo bleef ik verplaatsen. Dat neefje steeds afhouden. De moeder? Die bekommerde zich nauwelijks om haar kind, die liet dat kind gewoon achter me aanlopen.
Heb het neefje dus niet in de hoek gestuurd, maar alle vrijheid gegeven. Ik stuurde mezelf continu weg.
Heb ik in jou ogen nu wel een inschatting vermogen en heb ik adequaat gehandelt?
Ja, ik begrijp heel goed hoe een kleintje in elkaar zit, daar rekening mee houden.
Luca had ik niet tussen mijn benen geklemt (over niet goed lezen gesproken!) Luca ging zelf tussen mijn benen, daar voelde ze zich velig, weg gedoken.
Ik had mijn handen er voor en toch dook dat mannetje op Luca.
Doordat ik mijn handen ervoor had, hapte Luca wellicht in de lucht, ja ik heb voorkomen dat Luca hem raakte.
Thuis, daar had ik het over dat Luca nooit zich zelf hoefde te verdedigen. Buiten op straat, ook nooit, ik voorkom dit.
Vind je het prettig om mij zo aan te vallen? Wil je bewijzen dat wat ik schrijf en wat ik vind niet klopt of zo?
Je valt mij aan op niet goed lezen en mij eigen conclusies te trekken, maar waar heb ik geschreven dat ik dat kind in de hoek stuur? Dat ik mijn hond tussen mijn benen klem en haar alle vrijheid ontnam? Heb ik geschreven dat ik de moeder fout vind?
Dat is wat jij er van maakt.