Ik weet zo goed hoe je je voelt, je moet hier echt doorheen. Maar dat doe zo veel pijn. Inderdaad dat definitieve, dat brak mij ook. Vooral als ik s'avonds alleen op de bank zat, kon alleen maar huilen. Ik kreeg weinig begrip in de omgeving, want "het was toch maar een hond" maar nee, het voelde alsof ik een heel heel groot deel van mijn leven kwijt was. Geen wandelingen meer,zelfs met die oude pootjes, geen knuffel momenten meer, geen hondje mee op visite naar mijn schoonouders.
Heel heeel veel sterkte... en neem de tijd om dit te verwerken! "
Geen knuffels meer... nooit meer knuffelen, kroelen en samen op de bank liggen. Het is een onverteerbaar idee, en toch is het zo... Het bijzondere van dit moment is wel dat ik zie dat het kaarsje wat ik zodra ik thuis kwam aan steek bij haar urn en foto nog steeds brandt: alsof ze wil zeggen dat ze toch op een of andere manier bij me is. Ik zou zo graag willen dat ze hier echt was. Bedankt voor je bericht en begrip..
Rianne ook btw, en jullie ook sterkte


Reageren


























