Ik heb mijn oproep, 17 maart, iets aangepast.
Ik hoop op deze manier antwoord(en) te krijgen wat mijn lieverd mogelijk fataal is geworden. De dierenartsen staan voor een groot raadsel, wellicht is er iemand die (helaas) iets soortgelijks heeft meegemaakt. Ik probeer het zo kort mogelijk te vertellen.
In de nacht van 1 op 2 maart werd Sem ziek. Weet het niet 100% zeker, maar waarschijnlijk heeft hij eerst ontlasting overgegeven. Daarna was hij behoorlijk aan de diarree en had moeite met lopen. 's Morgens ben ik gelijk naar de dierenarts gegaan, die een dunne darminfectie vaststelde. Daarvoor heeft hij een injectie gekregen en tabletten.
Ik vertrouwde het de volgende dag niet en ben met Sem naar een dierenkliniek gegaan, waarop ik vervolgens 7 dagen achtereen ben geweest. Hij had de 1ste twee dagen veel aandrang om te poepen, maar er kwam maar een heel klein beetje diarree uit.
Sem had veel last van onrust, lag hooguit een uurtje om vervolgens te lopen ijsberen. Lopen ging steeds moeizamer. Hij zakte regelmatig door z'n achterpootjes. Sem gaf zelf aan dat hij moest plassen, maar de urine werd steeds geconcentreerder. Hij had z'n kopje er nog wel goed bij, maar er waren ook momenten dat hij buiten om zich heen stond te kijken “wat moet ik nu”.
Sem heeft geen enkele dag koorts gehad. De diarree was inmiddels wel gestopt, had zelfs al “gewone” ontlasting gehad, maar hij was erg ziek, had veel pijn, weigerde vocht en eten. Ik heb zo nu en dan met een spuitje een beetje water in z'n bekje gedaan, waarop hij wel slikte.
Eerst bloedonderzoek, urineonderzoek alles was in orde. Sem z'n leverwaarde was wel iets gestegen, maar niet zorgwekkend hoog. Dit was een reactie op de medicatie. Wat voor medicatie Sem allemaal niet gehad heeft, niets hielp.
De dierenarts zei vrijdag de 6de als “dit” niet helpt, ben ik bang dat er iets in zijn kopje niet goed zit.
Vrijdagnacht heeft hij eenmalig gehuild als een wolf. Het ging me door merg en been...........'s nacht weer naar de dierenarts. Sem kreeg iets waarvan hij in ieder geval even zou slapen. Dat is slechts een uurtje geweest.
De volgende morgen is Sem onder narcose onderzocht. Zijn buik, darmen, blaas zijn bekeken, maar op enkele kristallen in de blaas na, was het allemaal goed. Toen ik Sem ophaalde, heeft hij een antibioticaprik gehad en een pijnstillende prik. Hij zou vanaf nu ander voer moeten eten.
Zondagavond heeft hij 1x overgegeven en 's nachts heeft hij een ienieminie “keuteltje” gebraakt. Hij heeft daarna nog een keer normale ontlasting gehad.
Uiteindelijk is hij maandag de 9de opgenomen en aan het infuus gekomen, op die manier heeft hij ook medicijnen gekregen. Sem werd steeds afweziger. De ene keer gaf hij bij een onderzoek duidelijk pijn aan, het andere moment reageerde hij niet.
Alles is opnieuw onderzocht. Inwendig zag álles er goed uit, ook z'n hart, longen, maag, darmen enzzzzzzzzzz. Sem zijn bloedwaarden waren goed en weer hersteld van de eerdere piek van de leverwaarden.
Dinsdagmiddag heb ik een gesprek met de dierenarts gehad, nadat deze met meerdere artsen overleg had gehad, grote kans dat er iets in zijn hoofd niet goed was. Hij heeft op geen enkele medicatie gereageerd en verslechterde enorm. Sem was in zijn kopje volledig de weg kwijt. Hij herkende me niet eens en we waren écht twee handen op een buik. Hij lag als een zielig hoopje, niet om aan te zien zo erg.
Vooruitzicht was verslechtering, terwijl hij al zo slecht was, mogelijk zou stikken, daarom heb ik de moeilijke beslissing moeten nemen om hem in te laten slapen. Er was dinsdagmiddag een mogelijkheid om een hersenscan te maken, maar de kans dat daar duidelijkheid uit kwam, was minimaal; wat zwaarder telt, het zou alleen maar een extra belasting voor het tere mannetje zijn. Ik had nog graag naar Utrecht willen gaan, maar dit was niet meer mogelijk..... Ik mocht mijn lieve vent dit niet langer aandoen.
Vreselijk om mijn trouwe vriend te laten gaan. Daarbij is het ook vreselijk om nooit te weten wat er precies met hem aan de hand is geweest. En ja, ik weet het, ik had sectie kunnen laten doen. Maar ik wilde, al hoe gek het klinkt, mijn mannetje in tact houden.
Tuurlijk blijft het gissen, maar is er iemand die iets in mijn verhaal herkent? Heeft iemand, helaas, iets soortgelijks meegemaakt of een idee wat het zou kunnen zijn. Ik hoor het heel graag.
Ik wil ook nog een gesprek met de dierenarts, maar daarvoor moet ik mijn hoofd iets op orde hebben. Het is voor mij ook een groot raadsel, waarom Sem maandag niet gelijk een hersenscan heeft gehad.
Bedankt voor het lezen & ik hoop dat ik nog enige reactie krijg.
Jacqueline
3 doggies
