Hoi allemaal,
Ik zal eerst wat info over mijn hond geven zodat jullie een goed beeld hebben en hopelijk misschien de gouden tip hebben!
Mijn hondje Ziggy is in september 3 jaar geworden. Hij komt van Kreta, hij is daar gevonden met zijn broertjes, maar zonder zijn moeder toen hij ongeveer 4 a 5 weken oud was. Ze zijn daar toen opgevangen, groot gebracht met de fles en toen ze groot genoeg waren in de shelter gezet waar hij toch een aantal maanden heeft moeten overleven tussen de grotere honden, tot hij naar Nederland mocht komen en ik hem gelijk heb adopteert. Ik kreeg Ziggy dus toen hij 4,5 maand oud was.
Al vrij snel was te merken dat Ziggy toch wel angsten heeft overgehouden aan zijn leven op Kreta, vooral angst naar vreemde mensen toe. Dit heeft hij nu nog steeds, hij moet lang wennen aan mensen.
Mijn grootste probleem met Ziggy was en is eigenlijk nog steeds het weglopen buiten. Toen hij klein was, deed hij dit ook en toen ben ik met hem maanden lang aan de lange lijn gaan oefenen, continu binnen halen en hem leren dat 'kom hier' naar mij toe komen is. Dit is toen een lange tijd redelijk goed gegaan.
Inmiddels is Ziggy dus 3 jaar oud en is hij zijn puberteit al lang voorbij, dit is vooral te merken in huis, aan de lijn en op zijn goede dagen ;)
Maar......Als Ziggy het in zijn kop heeft, dan kan ik het vergeten. Waar ik ook ben, in het bos, het strand of bij mij in de wijk op het hondenveldje, hij komt niet. Of hij gaat er een spelletje van maken door om mij heen te rennen en vooral niet in mijn buurt te komen of hij gaat vreemde mensen irriteren door achter hen aan te rennen en continu tegen ze te blaffen.
Ik weet gewoon niet meer wat ik hier mee aan moet maar vooral waarom? Waarom doet hij dit? We hebben een goede band, binnen is het een geweldige hond, hij sloopt nooit wat, laat zich goed corrigeren, nooit strijd met hem, kan alleen zijn, maakt allemaal niet uit, is ook aanhankelijk dus hij wil graag bij mij zijn maar buiten lijkt het alsof het niks meer interesseert. Dan kan ik er echt in zakken, terwijl aan de andere kant, op zijn goede dagen het ook weer fantastisch is! Dan heb ik een bal bij me en komt hij continu de bal terug brengen en loopt hij met mij mee waar ik ook heen ga..en de volgende dag is het weer ellende.
Ik heb (denk ik) zo'n beetje alles geprobeerd wat er maar is. Het aan de lange lijn oefenen maar hij weet wat hij moet doen. Zoals ik al zei, op zijn goede dagen doen zijn oren het prima. Vrolijk, boos, streng, koekjes, worst, lange lijn, de andere kant oplopen(dan kan ik er helemaal in zakken, want dan komt hij helemaal niet meer), vanuit huis al streng zijn dus als eerste door de deur etc. Maar het helpt allemaal niets, als hij zo'n dag heeft kan ik het gewoon vergeten.
De reden dat ik nu pas hier mee kom; mijn hond hoeft niet perfect te luisteren dat hij binnen 1 seconden aan je voet moet staan etc. Een beetje eigenwijsheid vind ik niet erg, maar hij is vorige week ook bij de oppas weggelopen en toen zijn wij hem bijna de hele dag kwijt geweest. Het is gelukkig allemaal goed gekomen maar wat als het niet goed gekomen was...daar wil ik niet aan denken...
Kan iemand mij vertellen hoe het kan dat hij in huis het liefst de hele dag op en in je wil zitten maar buiten geen moer er om geeft of hij je nog ziet of niet?


Reageren




