Jij bent ook geen kind meer maar een tiener, he. En ze kunnen zich prima aan kinderen hechten, dat ontkent niemand. Borders zijn juist vaak erg van het eigen gezin. Het gaat hem meer om hoe goed ze tegen de drukte van een jong gezin kunnen en hoeveel tijd er in zo'n gezin is voor kinderen. Daarbij zul je heel goed moeten gaan kijken naar de lijn waar ze uit komen, hoe ze opgroeien, etc.
Over het algemeen is er gewoon meer 'risico' op dat een border (of aussie) óf overprikkeld raakt in een druk, jong gezin, óf te weinig uitdaging krijgt en probleemgedrag gaat vertonen, dan bij een ras dat ietsje minder hoog in de energie zit, zoals de Schotse collie die hier wordt genoemd. Dat wil niet zeggen dat ze nooit goed zijn met een gezin, want dat is niet waar. Maar je moet wel goed weten wat je doet qua waar pup vandaan komt, qua opvoeding, qua dagelijkse bezigheden (én relatief prikkelloze plekken en momenten) en toch ook geluk hebben, en dan zijn er rassen waarbij je daar gewoon wat minder moeite voor hoeft te doen.
In z'n algemeenheid is het gewoon verstandig om bijv. te kijken of je eens af en toe op bezoek mag bij mensen die rassen hebben die je interessant vindt. (of ze een weekend bij je op bezoek te hebben, al dan niet met baas.) Dan kun je zelf kijken hoe ze zich gedragen, en of je dat ziet zitten of niet.
(Ter voorbeeld; wij hebben twee dagen vrij korte en weinig wandelingen gedaan met onze hond, en geen spelletjes oid. Ondanks dat ze dus al tien is, én dat we vanmorgen al een uur gewandeld hebben (Terwijl haar normale ochtendrondje twintig minuten is), is ze de hele ochtend echt al vervelend. Ze zoekt continú onze aandacht, terwijl ze toch echt moet wachten tot wij het huis een beetje opgeruimd hebben. Maar wij gaan zo dan ook maar een eindje met haar fietsen....)