Welkom!
Er als een haas vandoor gaan... stabij's hebben toch ook best wel wat jachtinstinct denk ik?
Dat had mijn golden dus ook, die grapjas liet je zo een half uur wachten en dan kwam ie weer aankakken, nooit helemaal 100% af kunnen leren. Hij kwam wel écht altijd terug ik heb hem nooit een dag niet mee kunnen nemen of zo. Maar die sufferd leek ons toch wel in de gaten te houden op één of andere manier (want ik zag hem dan echt niet) en als we écht écht weg gingen kwam ie toch weer. Je kon hem wel wat doen soms... GRRRR. Snoepjes deed ie eigenlijk niets voor, zelfs de heule goede niet! Jammer want dat heb ik ook geprobeerd. Verstoppen had geen zin want voor je het wist was je allebei "verstopt" en stond je daar. "DAAAAHAAAAG LOBBES!!! WE gaan LEKKER NAAR HUISSSS" hielp uiteraard ook niet... Nu ik erover nadenk potjandorie wat was die hond soms een draaikont net een kind in de speeltuin zoals iemand hierboven beschreef. Hij probeerde je tijdens wandelingen ook ALTIJD naar zijn "favoriete routes" te trekken, sommige routes hadden duidelijk zijn voorkeur. Naar huis was nooit naar huis, nee hij wilde altijd meer meer meer! Kwam je weer in je eigen straat na een lange wandeling, dan kreeg hij ineens last van z'n pootje, liep ie langzaam was hij uitgeput. Draaide je om dan ging ie weer in de hoogste versnelling.
Toch ging het wel stukken beter naar mate hij ouder werd en de band met ons wat hechter was denk ik. (Hij was een herplaatser, dus geen idee wat hij allemaal gewoon was. Niet zoveel denk ik want hij kwam uit een druk gezin). Veel met hem uitgaan naar de bossen, lekker samen rondlopen.. hij leek het echt super te vinden en het te kunnen waarderen dat we toch een bepaald vertrouwen in hem hadden, ondanks al die onzin die hij uithaalde. Hij had volgens mij bij de andere eigenaren ook gewoon echt nooit losgelopen... Het heeft wel veel moeite gekost voor mij om hem telkens wat meer vetrouwen te geven. Omdat ik geen zin had om 100 meter achter een hond aan te lopen wetend dat er iets kon gebeuren en ik daar niet meteen bij zou zijn. Het duurde wel redelijk lang, maar op een gegeven moment liep hij steeds beter de route mee in plaats van zomaar weg te rennen en pas na een half uur weer terug te keren. Ik heb hem nog vaak los gehad in de bossen uiteindelijk. Nog steeds een wereld van verschil met Obi nu, maar uiteindelijk was hij braaf genoeg om lekker mee door de bossen te hobbelen.


Reageren





