Ik heb zelf ook bij een 3-jarige hond de keus moeten maken.
ik nam hem met 8 maanden in huis zoals jij je hond omschrijft, echter nooit alles krijg je eruit.
wij hadden zelfs de kinderplannen stop gezet, zodat hij bij ons kon blijven.
trainen, trainen en nog eens trainen, alles voor hem. Zelfs mijn andere hond kwam op nr 2 toen en werd een beetje "aan de kant" gezet, omdat hij zoveel nodig had.
het leek goed te gaan, mooie jaren met hem gehad, maar op gegeven moment viel hij compleet terug.
GT er weer bij en weer alles aantrekken.
hij is zelf AST fokker.
nadat bleek dat zijn gedrag niet om te buigen was kregen wij na overleg met hem euthanasie advies, zoals wij zelf ook nog als enkele optie zagen.
ik en mijn man hebben onszelf gigantisch op ons hart moeten trappen om die keus te maken en hem te laten gaan en hij was dan nog 80% vd dag betrouwbaar, maar die 20% per dag aan onbetrouwbare acties overheerste.
het idee dat ie je ff lief kon aankijken en het volgende moment dat je hem zag "bevriezen" en weten dat ie zou gaan uithalen.
wij zijn een half jaar bezig geweest weer met hem voor deze keus.
na mijn ervaring, ik vind mijn kennis zeker genoeg van deze rassen, zou ik bijv nooit jou hond in huis nemen.
been there, heb de ervaring ermee hoe het ook fout kan gaan.
en de meeste kenners en liefhebbers (die het rastypische willen), zullen deze hond niet nemen.
ook de fokker van mijn sbt reu zal zeggen als mij zoiets met zijn hond zou gebeuren, direct dierenarts. Die tolereert en accepteert dergelijk karakter/gedrag niet.
en ik bedoel dit niet om je af te branden, ik kan me precies inleven in hoe jij je nu voelt, maar het is keihard en heel heel erg pijnlijk, maar wel een optie die je niet moet negeren.
helaas ben ik door mijn ervaring hetzelfde gaan denken als Mick en een fijne gedachte zal het nooit zijn en worden.
ik wens je in elk geval kracht en wijsheid toe om voor jou zelf en je hond de juiste keuze te maken, ongeacht welke dat is.