Om even op het laatste stukje van Lut te reageren: onze eerste hond was ook een reu. Altijd poot omhoog tegen boom of struik. Tot ie een beetje stond te staan, er kwamen hooguit 3 druppels uit. Naar de dierenarts (want hij moest echt wel plassen): blaasgruis, verstopte urinebuis.
Was niet meer te verhelpen, dus hij kreeg een meisjesplasser (piemeltje bleef wel zitten, maar was vooral 'voor de sier' zeg maar). Hij heeft nog een hele poos staand geplast, omdat dat gewoon zo in zijn systeem zat.
De eerste 2 dagen plaste hij staand en kwam er een dikke rood/gele straal uit, want er kwam ook nog bloed mee (had je de mensen moeten zien kijken; zag er best luguber uit).
Hij pieste dus ook altijd over zijn pootje, soms zelfs langs zijn poot.
Na een poos viel het kwartje en ging ie steeds vaker gewoon in staande houding plassen: benen een béétje wijd, íetsjes door de knietjes zakken. Was geen teefjes-plas, die bukken wat meer (voor zover ik mij kan herinneren van toen hij zo plaste).
Als je kiest voor een reu, dan weet je gewoon dat de kans 99% is dat ie zijn poot gaat optillen. Wil je dat niet dan had je inderdaad voor een teefje moeten gaan.
Maar ja, de mijne tilt haar poot ook nog wel eens op, begint te plassen als meisje en tilt, al zittende, haar poot ook een stukje op 