
Lieve Beauty,
Morgen is het al weer een jaar geleden dat we je moesten laten gaan.
We hebben elkaar gesteund en geholpen en behalve dat ik jou dingen heb mogen leren, heb ik ook van jou ontzettend veel geleerd.
Dingen die ons op onze weg met Sadi van pas komen.
Des al niet te min mis ik je nog vaak. De wijze waarop jij mij aanvoelde, de wijze waarop je me hielp als mijn grens bereikt was en ik dat zelf niet meer kon aangeven.
Je blafte dan op een specifieke manier en dan was het in 1 klap duidelijk. Even afstand houden van alles en iedereen, terug trekken en mijn rust pakken.
Uniek in jou zijn, uniek in jou aanvoelen, gewoon geheel uit jezelf zonder dit van iemand geleerd te hebben, maar jou bijdrage in mijn leven was zo groot zo niet te beschrijven belangrijk.
Ik heb jou belooft je in vrede te laten gaan, dat ik in staat was je los te laten en dat ik verder zou gaan. Als ik nu kijk naar alles wat er op dit moment in en rondom ons leven gaande is, mag ik wel stellen dat ik me nog meer bewust ben hoeveel we hebben geleerd, hoe vreselijk veel ik van jou en door jou heb geleerd.
Alleen door er voor open te staan, door te observeren en door te durven zien wat jij me aangaf.
Dankjewel Beauty voor alles.
Je zit voor altijd in mijn hart gegrift en al onze herinneringen en alles wat we elkaar hebben mogen leren, koester ik.. voor altijd.
Liefs,
Renate
Ontplooid in een ware hulphond terwijl het je nooit is aangeleerd, mijn lieve unieke dierbare bijzondere maatje, voor altijd.


Reageren





