Ik ben ook eigenlijk tegen castratie.
Heel veel baasjes laten een hond castreren, omdat
het probleem dan opgelost lijkt.
Dat is dus heel vaak niet zo.
Als ik Luca met zijn negen jaar had laten castreren,
omdat dat het advies was, voelde ik gewoon dat
hij het onderspit zou delven, met een gehandicapte
poot en een castratie, terwijl de houligan Romeo
hem als sterkste en grootste zou domineren.
Luca kwijnde weg, ik wist dat dit niet goed was
en Verhoeven die kwam, adviseerde precies wat ikzelf
al voelde, maar niet wist of het de juiste beslissing
was.
Romeo is chemisch gecastreerd en we kunnen hem
1 jaar chemisch castreren, dan moet de beslissing vallen of we het definitief doen.
Ik ben geen voorstander.
Ik vind toch dat de persoonlijkheid beinvloed wordt.
Mijn onzekere gedrag maakte dat ze knokten, omdat
de meeste baasjes me zeiden, laten knokken.
En de gt zei dat het dan verkeerd zou lopen.
En mijn prachtige Romeo gaat misschien een mooi teefje
dekken, via de rasvereniging.
Nu kan ik nog terug, straks niet meer.
Volgens de kenners zal Romeo een goede beurt maken,
bij tentoonstellingen, net als zijn pa en ma.
Niet dat ik nu tentoonstellingen afren, maar castratie
is definitief.