Kblijf het beeld zien, dat k ze van dietenarts terug moest laten rond lopen...kzei nog, kom chattie we gaan wat wandelen...ze volgde en keek me met vragende oogjes aan...hijgend moeilijk ademend, en toch kwispelen...zo ging ze ook eve naar men zoon...wat ? Vroeg ze ? Help me ?...afscheid nog nemen ?....kblijf het me afvragen...en dan denk k deed k er goe aan voor haar ?...ja zegd men onderbewuste dan...kwou ni dat ze zou stikken...khoop dat k sef kan slapen ...en als k dan slaap krijg k n nachtmerrie...pfff..
Van n papegaai ? Die op men terras op de grond lag en aant stikken was....ik hoop dat k nog terug beetje normaal word,want besef dat k voledig uit men doen ben,terwijl dat k me sterk wil houden voor men zoon...


Reageren




