Hoi
Hier even een lang en uitgebreid verhaal. Sorry daarvoor, maar anders krijg ik het niet goed uitgelegd!
Vorige woensdag ging ik met Sammie naar de hondenschool. Eerst sprak ik af met haar "vriend" hond (Boris, ook golden van 6 mnd). Want anders zijn ze te druk op de hondenschool en willen ze alleen maar spelen. Sammie loopt op Boris af, ze belandt op haar rug, Boris ligt op haar en ze jankt. Duidelijk iets te wilde ontmoeting. Ze blijft een paar keer piepen, we halen Boris eraf en ze mankt zo'n 10 meter. Maar ze wil terug spelen en verbijt haar pijn? OF de pijn was voorbij, in ieder geval, wij merkten er niets meer van. We zijn ook nog gewoon nr de hondenschool gegaan en daar deed ze alles flink mee en mankte niet meer.
Volgende dag mankte ze héél erg. Vooral na het slapen of het liggen. Dan mankte ze 5 meter héél erg, echt door haar poten zakken en dan was het weer iets beter, gewoon een 'mankje'. Ze piepte ook soms en was wat "flauwer". Toen ik haar een paar keer zo door haar poten zag zakken, ging ik er mee nr de dierenarts. Die onderzocht haar, maar vond niets. Hij manipuleerde haar schouders was en zei toen wel dat ze daarop "reageerde". Zowel links als rechts. Uiteraard toen Sammie daar moest lopen, mankte ze helemaal niet. Dus zei ik tegen de DA dat het echt erg was als ze geslapen of gelegen had. Hij vond dit heel ernstig, ze kreeg dan een spuitje en ook een week pilletjes. Hij vertelde er een paar keer bij dat het ook een erfelijke ziekte kan zijn... iets met osteo... Dat als ze na 2 weken dit manken nog had, dat ze dan moest terugkomen voor een foto. Ik zei dat het écht overduidelijk was dat het van het te wild spelen was, wsl iets verrokken (wild spelen zonder opgewarmd te zijn, lijkt me toch logisch?). Maar hij bleef erbij dat het wild spelen de erfelijke aandoening getriggerd zou kunnen hebben...
Dus, nu ben ik héél ongerust. Ik zie niets speciaal aan haar manier van wandelen meer. Het manken is er helemaal uit, maar dan denk ik, dat komt misschien door de pilletjes? (Onsior)
Verder, is er nog iets raars aan de hand met Sammie dat misschien verbandt houdt met hierboven. Ze zit 2x per week 4 u thuis alleen. (1x per week kom ik thuis na 4u en 1x week komen de buren haar uitlaten) Na een ochtendwandeling moet ze in de bench. Als ik thuiskom, is ze helemaal blij en enthousiast!! Ze wil ook meteen wandelen, want dat is ze gewoon. Maar, de andere keer, als ze 4u thuis zit, komen de buren haar uitlaten. Als zij komen, is ze ook "blij", kwispelt ze wel, maar komt ze niet uit de bench! Dit was in het begin niet zo, toen was ze ook superblij. Nu blijft ze liggen, wil niet drinken, wil geen koekje, wil niet buiten... De buren namen haar eerst dan uit de bench, maar aan de leiband zet ze geen stap vooruit. Nu begin ik te denken... Zou dat dan toch misschien een "aandoening" zijn die nu de kop op steekt? Last van haar gewrichten en niet de moeite willen doen om eruit te komen omdat het "maar de buren" zijn? En bij ons wel wild enthousiast zijn omdat wij het zijn? (en dus de pijn verbijten?)
Of ben ik hier aan het overdrijven?? En moet ik gewoon afwachten?
Ik ben zo ongerust, zou het vreselijke vinden moest Sammie een pijnlijke aandoening heeft...
Groetjes,
Ingrid


Reageren



